Jesusek jarraitzen du pertsonei begira, atzetik datozenen nahiak ezagutzeko: “Ona da argitzea, zer nahi duzun esatea. Egoera zoragarriak biziko ditugu, baina baita arriskuak, arbuioak eta jazarpenak ere. Indartu zure motibazioak. Ni zurekin nago (…) Jainkoak maitatua sentitzearen antzeko zerbait bizi izan duenak bakarrik eman dezake izena jarraipenean, maitasun-barkamen aurkitu horri lotuta joan nahi duenak egunero hitz egin dezake berarekin, erabakiak Harekin batera har ditzake, zailtasunetan fideltasunean elkartuta senti daiteke.”

Jesus ez da ogia banatzen duena, baizik eta Jesus banatzen den ogia da: “Hau da nire gorputza zuengatik entregatzen dena, hau da nire odola zuengatik isurtzen dena.” Ez banatu ogia. Banatzen den ogia da. Ez du hainbeste ematen daukana, baizik eta dena ematen du: “Nire Gorputza jaten eta nire odola edaten ematen dut.” Ogia munduaren bizitzaren alde eta odola isuria bizitza posible egiteko. Eta guk, komulgatzeko zeinuan, bat egiten dugu Harekin, banatzen diren pertsona bihurtzeko.

Jesusek dei egiten dit gaur egun suertatu zaidan gizarte honetan maitasunaren Jainko komunitarioaren esperientzia hau bizitzera. Jesusi entzuten diot: “Gu bat eta maitasun harreman bat garenez, zuek ere izan zaitezte maitasun komunitate hori zuen kulturan”. Jesusi kontatzen diot gure kultura anitza dela, erlijioen artekoa, kulturen artekoa… Berriro esaten dit: “Nirekin konektatuta bizi da, benetako familia bat izateko”.

Mendekoste zentzuaz jabetzen ari naiz: BARKATU. “Bekatuak barkatzen dituzunei barkatuta geratzen zaizkizue” eta Jesus biktima barkatzailearekin, eta haren izenean, Berak adina biktimarekin bat egiten dut, haiekin gizarte honetan aurpegia emateko, eta esaten diet: “Ea sentitzen duzuen zuen bizitzak berrezartzen dituen indarra… eta horrela, Jesusek barkatu zuen bezala barka dezakezue”… Gizarte-adiskidetzearen kultura berri batean lagundu ahal izatea…

Jesusek, berpiztuta, nire lekukoak eskatzen dizkigu, zerbitzuzko maitasunaren eta anaitasunaren kausaren lekuko, nire bizitza berpiztuaren lekuko, pertsonengan presente egin nahian nabilelako lekuko. Galdetzen diot ea zer hitz erabiliko nituzkeen lekuko izateko zer esango nukeen niri ulertarazteko zer esperientzia bizi izan nahiko nukeen lekukotza emateko, baldin eta nire buruari zerbait komeni bazait nire pertsonengan zer nolako zailtasunak aurki ditzakedan jakiteko.

Nire bakea uzten dizuet, ez bakea munduak ematen duen bezala, bakea gerrarik eza bezala bizi baitugu, gaixotasunik eza bezala, minik eza bezala, iluntasunik eza bezala, etab. Baina Jesusek ematen duen bakea gatazkan, gaixotasunean, segurtasunik ezan, gerran bizi daitekeen bakea da. Bere bakea da, inork eta ezerk kendu ezin diguna Beran bizi garenean.

“Agindu berri bat ematen dizuet: Elkar maitatzea. Nik maite izan zaituztedan bezala, zuek ere elkar maita ezazue. Horretan jakingo dute nire ikasleak zaretela.” (…) Eliza, lehenik, ez da erakunde boteretsu bat izatera deitua, ez itzal handiko talde bat, ezta doktrina irmoko talde bat ere…, baizik eta anai-arreben arteko maitasuna dagoen gunea. Anai-arreben arteko maitasuna dagoen tokian, hantxe dago eliza.

Zenbateraino da Jesus zuen bizitzan bizirik dagoen norbait? (…) Ez dakit Jesusez gain ba ote den beste gauza garrantzitsurik zuen bizitzan zuen bihotzean harekin lehiatzen direnak (…) Guretzat Jesus zen garrantzitsuena, bere hitzak gogoratuz bizi ginen egunero, bere ekintzak gogoratuz, bere motibazioak Bizitza ematen zigun Bizitza horretatik bizi ginen (…) Fedea indartu egiten da borrokan. Izan konfiantza, guk Jesusen eskuetatik atera ahal izango duguna, baina guk nahi badugu, inork ez gaitu kenduko bere Eskuetatik.

Eta gogoan dut, baita ere, gogora ekartzen dut, gauak eman ditudala hurrengo eguneko eskolak gogo biziz antolatzeko egitasmoak pentsatzen, parrokian parte hartzeko era berriak bilatzen, elkarteari lagunduko dion otoitz bat prestatzen… eta dena ezertarako ez, teknika osoa bainuen, baina Jesus ez nuen, Jesus falta zitzaidan.

Harekiko kontaktuan, haren presentzian (Erresuzituaren Espiritua) eta haren ebanjelioan, haren jarraitzaileek ez dute harritzekoa gure izate naturalarekin bat ez zetorren ausardia izan izana, orain arte izan garena gainditzen duen Bizitza, hau da, inoren kalte ez arruntaren aurreko sumindura, gugan ohikoa ez den gaitzaren aurka borrokatzeko gaitasuna, barkatzeko gaitasuna, gurea ez zena. Izan ere, bere bizitza gure bizitza bihurtzen hasten da.