“Libra nazazu nire merituengatik norbait izan nahi izatetik”. “Lagun iezadazu konturatzen nire bizitza dohainik pasatzen duzula eta besteekin dohainik erlazionatzen naizela ateratzen zaidala (…)” Jesusi entzuten diot: “Horrela da elkar, nik maite izan zaituztedan bezala, doan jaso zenuten, doan eman”.

“Ikas ezazu Jainkoaren hitz egiteko moduak aurkitzen… Otoitzak zuk entzutea behar du… eta horrek zera esan nahi du, isilune bat egiten duzula buruan dituzun zarata guztiak (kezkak, beldurrak) ahazteko… Zure barnean isiltasuna egiten duzunean, orduan hitz egin diezazuke Jainkoak..”

Jesusi, Nola uzten dugu aberastasunen gutiziak bihotza irabaz diezagun eta ez Jainkoaren maitasun lagunkoiak? Nola bizi gaitezke benetako bizia ematen ez digunari hain atxikirik eta engainaturik? Nola bizi gara infernuko gurpil horretan sartuta, gure bizi-erdigunetik, gure haragizko bihotzetik atera eta neurrigabeko irriketan, errukirik gabeko elkarlehiatan sartzen gaituena, eta hainbeste min egiten dugula? Eta Jesusek erantzuten dit: “Aukeratu bizitza! Aukeratu errukia!”

Gogoan dut esaldia: begira zure gertaerak eta esango dizut non daukazun zure bihotza. Begiratzen dut ea nire dirua kausa justuetan, banka etikoan, jartzen dudan, ea behartsuen, errefuxiatuen, etorkinen, etxerik gabekoen eta emakumeen gizarte-proiektuak bultzatzen ari naizen, ea nire etxean ikusten dudan aldaketa nire familian…

“Seme, ni beti zurekin nago, zure bizitzako egun bat maite izan zaitut (…) Nirea dena zurea da, ez al zenuke poztu behar zure anaia hori hilda zegoelako eta bizitzara itzuli delako? Galduta nengoen eta aurkitu dute ez al zaizu hori ateratzen zure anaiarekin, hainbeste urtez nire etxean egon arren, Elizan?”

Berriro entzuten diot Jesusi: “Pentsa, ea nirekin etorri nahi duzun, nik ditudan zioen alde egin nahi duzun: txikien alde, leku bila dabiltzanen eta aurkitzen ez dutenen alde, lanean ia hilaren amaierara iristen ez direnen alde, dena aurka jartzen zaienen alde, boteretsuek ixten dietelako irtenbiderik ikusten ez dutenen alde…

“Etor dadila zure Errinua. (…) Iritsi dadila anaitasun unibertsal hori, ABBArengan erabateko konfiantza duena, guztiarekin eta guztiekin bat egiten duen bihotza, ez soilik maitasunean, baizik eta barkamenean, min egiten digutenean, ondasunak kentzen dizkigutenean, edo ospea kentzen digutenean-konturatzen naiz anaitasun bat dela, mundu honetako hautsia neurri gabeko dohainaren bidez adiskidetzea bilatzen duena: barkamena.

“Jarri zaitez pixka batean egunean, hartu arnasa, konektatu zure pertsonarekin eta zure barruan bizi zaituen Jainkoarekin… Berrikusi zeini eskaintzen diozun zure denbora. Begira ezazu gure gizartean garrantzitsuak ez direnei ematen badiezu…” Nire denbora hartzen dut nigan sartzeko. Nire denbora ematera animatzen nau garrantzitsuak ez direnei, nire Jainkoak esaten dien ezer aprobetxatuko ez dutela dirudienei…

Eskerrak ematen ditut egoera hau nigandik ateratzeko gai izan naizenagatik: errukiaren begirada, beste alde batera begiratzen ez duena… ustekabeetan inplikatzen hastea, eta, beraz, denbora ematea kontsideratzen ez nuen zerbaiti: konpromisorako gaitasuna ateratzea, baita ekonomikoa ere, ez bakarrik denborari dagokionez… Jesusi eskerrak ematen dizkiot humanizatzen ikasteagatik.

Horrela iristen naiz nire bizilekura, nire hurbileko lekuetara, nire lanera, nire bizimodua jantzita, Jesusekin konektatuta bizi nahi duena… Desiratzen ditut bakean bizi daitezen, bizitza dastatu dezaten, beren buruetatik irten daitezen benetako bizitza heldu eta dastatu ahal izateko… Desiratzen ditut bizi zaizkienak eta unibertsoan sartzen ez direnak, zerbitzu-emate hutsa dena, esperimentatu eta beren bizitzarekin adierazten dutenak, eta ikusten dut ona dela nire esperientziatik ulertaraztea…