Eskertzen nire bizitzan presente egiten zarenean barne ahots baten bidez (…) eta eskerrak ematen dizkizut ahots apal horiek, dei horiek, nire terrenta edo monotoniatik, nire arinkeriatik atera nautelako eta itxaropenez bete nautelako.

Jesusek sarrailak eta arbuioak nola bizi dituen kontatzen dit (…) eta hainbeste pertsona dakarzkit jarrera itxiekin, talde politiko batzuetan entzuten ez dutenak (…), fanatiko erlijiosoetan, txertoaren bezalako gaietan, produktibitatearen eta kontsumismoaren dogmatikoetan.

Hainbeste pertsonarengan pentsatzen dut, Hari eta uhin honetan sartzen direnei esker, tratu txarrak jasaten dituzten emakumeak, presoak, etorkizunik eta orainik ikusten ez dutenak, beren lurretik irten behar dutenak, bizi zareten hainbeste pertsona, sentitzen dut hori niretzat balitz bezala.

Begira, gizarte honek bizia behar du. Norbaitek garai berrien erlijioa posible egiten hasi behar du, barne bizitzarena, bihotzera hitz egiten digun Jainkoarena.

Nola pasatzen diren bata bestearen atzetik ibaiko uretan beren iraganeko bizitza –gehiegikeriak, plazerak, apustuak, etxeko indarkeriak…– utzi nahian, urak eraman ditzan eta bizitza araztu berri bat hasi ahal izan dezaten.

Hainbeste kultura, erlijio, filosofia, hizkuntza (…) Entzuteko eta Bizitza sartzeko prest.

Ez galdu zuen arteko etxekotasun-loturak. Aitak bere pertsonarekin lotu gaitu. Egin ezazue horrela zuen artean.

Eskatzen dut ikastea ikusten xumeek eman ahal digutena.

Nire bizitzak ohitura gizatiarragoak, ez hain nirekoiak, behar dituela aurkitzen dut, zuzentasun errukitsuaren gogoak behar dituela.