Eta horrela gertatzen denean, har dezaten zeinu batez (bataioaren “uraz”) beren adiskidetasuna zigilatzeko erabakia, ibaiaren alde batetik (euren onurarako bizitzetik) beste aldera (Jesusen senidetasun Espirituan bizitzera) igarotzea. Eta pasatze horretan, urarekin ere “busti” egiten zara, erabaki egiten du, konpromisoa hartu. Eta hazten jarraitzeko pertsona talde bat oparitzen zaio: Eliza…

Jesusek gu errealitatetik abiatzea nahi du: “Maitasun-agindu hau mundu honetan bizitzera deitua zaude, ”askotan” Espiritua hartu ezin duen munduan, ikusten ez duelako eta ezagutzen ez duelako, “bere interesen, gozamenaren, egitekoen menpe dagoelako”.

Jesus honela hasten da: “Ez zaitezte larritu, Jainkoaz fidatu, nitaz fidatu”. Eta gaur gauza bera: ez zaitezte larritu lurrik zapaltzen ez duzuen egoerak daudenean, gainditzen zaituzteten gertaerak daudenean, eta kontrolaezinean, gainezka egiten digun horretan, berrian kokatzen ikasi behar duzuenean.

Jauna, zera eskatzen dizugu, bakoitza artzain ona izan gaitezela, gure sendiarena, gure fede taldearena, gure parrokiarena, gure lankideena; guztion onerako dena pentsatuz joan gaitezela, norberarena baino gehiago; bizitza areago bizi dezagun doakotasunetik, burubelarri ematetik, egiatik, errukitik… benetako Jainkoaren zapore handiagoa baitute…

Niri begiratu eta zera galdetzen dit: zerk galarazten dizu fedea, zugan, pertsonengan, baita Jainkoarengan ere konfiantza galtzea? Eta Jesusi esaten diot: “Badira egoera batzuk norbaitek min handia egin zidala eta Jainkoa non dagoen galdetu nion ene buruari; baita ni bertan behera utzi eta nire buruarengan konfiantza galdu nuen egoerak ere. Bertan behera utzia sentitu nintzen edo albo batera utzia eta pertsonengan konfiantza galdutako egoerak.”

Orain Jesusi hau eskatzea ateratzen zait barnetik: “Irits zaitez ikasleak, Hamabiak eta Emakumeak bezalakoak, beldurrez, ikaraz eta moralaren hondorapenaz, edo Tomas bezala, mesfidantza eta aurreiritzi sakonez beterik daudenengana, uki itzazu bere mesfidantzazko zauriak eta beldur biziak, lapurtutako bakea berreskura dezaten eta berpiztutako zure Bizia senti dezaten, beste Bizitasun batez bizitzera bultza ditzan.”

“Izan dadila argia, egin dadila argia hautsitako pertsonengan” esaten jarraitzen duen Jainkoarekin bat egiten dut, eta pertsona horiengan –hainbeste sufritu dutenengan, beren munduan giltzapetuta daudenengan, entzuteko aukerarik gabe, bake apur bat besterik nahi ez dutenengan, bertatik irteteko gaitasunik ez dutenengan.

Ahal dudan moduan nago Jesusen ondoan, bere bakardadean. Hitzak soberan daude. Berak nire presentzia sentitzea nahi dut. Hori da egin dezakedana, eta han geratzen naiz eta hilzorian dauden guztien alde eskatzen diot: Jesus bezala bakardadean daudenen alde, inor bila ez datorren gerrak zaurituen alde, lagunik gabeko bakardadean dauden pertsonen alde, heriotzaren zain dauden pertsonen alde…

Hainbeste giza egoera daude, non pertsonek itxaropena galtzen duten: maite dituzten pertsonen heriotza, bizitza osoko porrotak, zentzugabeko egoerak. Hildako bizidun bezala geratzen direla esan ohi dugu. Hilobi ibiltariak dira. Zer nahi du Jesusek egoera horietarako? Bizia.

“Zugan zerbait jarri da martxan, zure kalte eta zaurietan sartzen utzi didazu, eta nik igurtziz-gantzutuz joan naiz sendatze-prozesu bat has dezaten, eta zuk begirada, hitza, jarrerak entrenatzen jarri zara, eta sendatuz zoaz, gizatiartuz.”