Mt 9, 36-10,8
0. TESTUA
Jendetza ikustean, errukitu egin zitzaien Jesus, nekatuak eta lur jota baitzeuden, artzain gabeko ardiak bezala. Orduan, bere ikasleei esan zien: «Uzta ugaria da, baina langileak gutxi. Erregutu, bada, uzta-jabeari bidal ditzala langileak bere uztara».
Jesusek, bere hamabi ikasleei dei eginik, ahalmena eman zien espiritu gaiztoak botatzeko eta gaitz eta eritasun guztiak sendatzeko.
Hona hemen hamabi apostoluen izenak: lehenbizi Simon -Pedro deritzana- eta haren anaia Andres; Santiago Zebedeorena eta haren anaia Joan; Felipe eta Bartolome; Tomas eta Mateo, zergalaria; Santiago Alfeorena eta Tadeo; Simon Zelote eta Judas Iskariote, Jesus saldu zuena.
Hamabiok bidali zituen Jesusek, oharpen hauek eginez: «Ez joan jentilen lurraldeetara, ez sartu Samaria herrialdean ere, baizik eta joan Israel herriko ardi galduengana. Bidez zoaztela, hots egin Jainkoaren erregetza gainean dela. Senda itzazue gaixoak, piztu hildakoak, garbitu legendunak, bota deabruak. Doan hartu duzue, eman doan.”
1-TESTUAren AZALPENA
Jesus agertzen da, berriz ere, artzainik gabeko ardi ahitu eta abandonatuen antzera aurkitzen diren jendetzak kezkatzen duen pertsona bezala. Zorionen mendira igo aurretik deskribatzen duen jendetza da: gaixotasun eta sufrimendu desberdinek jotako pertsonak, epileptikoak, deabrutuak eta elbarriak. Bizitzan sufritzen dutenak. Eta haiekin errukitzen da, HAIEKIN sufritzen du. Zein garrantzitsua den herrialde pobreetan sufritzen ari diren gehiengoetara iristea, haurtzaroan eta hezkuntzan dituen ondorioekin gerrak egitera eta hainbeste milioi desplazatu eta hainbeste milioi pobrezia-atalasearen azpian egotera behartuta gure Herrialdean.
Egoera horren aurrean, Jesusek sendatzen du, sanatzen du, eta zentzuzko hitz bat ematen du. Jendeak bere bizitzak sendatzea eta zentzu bat ematea bilatzen du lehenik, bideko ertzeetatik bizitza duin, sozial eta erlijiosoaren errailera igaro ahal izateko (garai hartako gakoa). Betetasunera begira jartzea, eta ez desintegrazio pertsonalera. Baina jendetzak “langile” ugari behar ditu, uztan errukiz lan egin dezaten. Oraingoan Jesus Hamabiez baliatzen da. Misio honetara bidalitako guztiek izen bat dute. Horrela lagun diezaiekete pertsona anonimoei beren izena berreskuratzen, beren gizatasun hautsia.
Jesusek aginpidea ematen die beste batzuei “mahastietako langileak” gehitzeko eta horrela Berarekin, deabruak kanporatu eta gaixotasun eta gaitz guztiak sendatzeko. Zein garrantzitsua den aginpide hori doan jasotzea, horrela indar horrekin sentitzen gara sendatzeko, sanatzeko, irakasteko edo antolatzeko. Bakoitzak doan jaso duen karisma, berak edo komunitateak Gorputza egiteko, Herria egiteko aurkitu duena. Norbaitek esaten zuen: “Misioak ez zuen ahalegin handia izan behar Elizakoak direnen kopurua handitzeko, gure zaintzapean daudenen kopurua handitzeko baizik”. Ogi-gosea eta ebanjelio-gosea, pertsonen zentzua, elikatzea da helburua.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Jesusek bere misioaren ebaluazioa egiten duen une batean kokatzen gara… ikasleez inguratuta jartzen naiz Haren ondoan, eta Hamabiei entzuten diet esaten: “Begiratu jendetzari hainbeste gaixotasun eta sufrimendurekin: deabrutuak, epileptikoak eta elbarriak, begira itzazue akituak eta abandonatuak artzainik gabeko ardiak bezala… Oroit zaitezte gure borrokaz hainbeste pertsona hautsien, itxaropenik gaberen bizitza posible egiteko “… eta gogoan dut testuingurua, botere politikoak zergengatik pobretutako eta botere ideologiko-erlijiosoak zapaldutako mundu hura, bere araudi nekagarriekin 648 agindu Jainkoaren onginahia irabazteko… nire denbora hartzen dut…
Eta Jesusekin jarraitzen dut Hamabiak egoera iraultzen jarraitzera animatzen dituen unean… konturatzen da denen artean egin behar dutela… hasiera batean, Jesusek zelaia goldetu du, bere hitzarekin eta bere ekintzekin bidea prestatu du; bere maisuak jada entrenatutako Hamabiek ereiteko… eta Bera hitzez eta egitez egiten ikusi duten gauza bera egitera bidaltzen ditu: “Aldarrikatu zeruetako erreinua iritsi dela, sendatu gaixoak, garbitu legendunak, piztu hildakoak”… Eta ni ere haien artean kokatzen naiz… eskertzen dut haien artean egotea…
Eta misioa pertsonalizatzen dut, bakoitzari bere izenez deitzen dio: “Simon -Pedro deritzana- eta haren anaia Andres; Santiago Zebedeorena eta haren anaia Joan; Felipe eta Bartolome; Tomas eta Mateo, zergalaria; Santiago Alfeorena eta Tadeo; Simon Zelote eta Judas Iskariote”… Ikusten dut nola hartzen duten deia beren izenez eta misioz, ze pozez, ze emozioz… eta ni haiekin… umea zapata berriekin esaten den bezala… eta gure denbora hartzen dugu dastatzeko…
4.-JESUS ETA BIOK.
Eta Jesusek pertsona gehiagoren bila jarraitzen du, Hamabiez gain, eta beste horien artean, nigan finkatzen du begirada… nire izenez deitzen dit… eta Erreinua sendatzeko eta iragartzeko gaitzen nau, historian sartzen den anaitasuna, gaur egun gizatasunik gabe bizi denari gizatasuna eta zentzua emateko: neurrigabeko kontsumismoa, mugarik gabeko plazerekiko atxikimendua, asteburuetako sarean harrapatuta, jolasetan, kapritxoen, gutizien botere-grinen eta diruaren menpekoetan… horretarako hasiko naiz nik besteei proposatuko diedana bizitzen, eta hori nire komunitatean… Eskertzen dut jasotakoa…
Eta ez bakarrik dependentzietatik libratzera animatzen nau, baizik eta betetasun une txikiak, lagunen arteko komunikazio sakona, merezi duten kausengatiko borrokak, elkarbizitza eraikitzen duten barkamenaren eta adiskidetzearen aldeko lanak, Jainkoari gure ekintzak inspiratzen uzteko entzuten dituzten otoitzak errealitate bihurtzera… eta nire pertsonak bizitako betetasun une horiek dastatuz noa…
Eta Harekin batera, berriz ere gogorarazten dit: “Misioa ez da Elizakoak direnen kopurua handitzea, gure zaintzapean daudenen kopurua handitzea baizik”. Hori Arrupek gogorarazten zigun bi mailatan jardunez, ogi goseari eta ebanjelio goseari, oinarrizko premiei kasu egiteari eta zentzuzko beharrei erantzuteari, hau da, alde batetik, bulegoetan edo karitasen jantokietan laguntza jasoz eta bestetik kristau komunitatean eukaristian parte hartuz… eta bizitzarako trebatzen naiz…
5.-Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
