Mt 10, 26-33
0. TESTUA
Jesusek esan zien Hamabiei:
“Ez izan jendearen beldur! Izan ere, ez dago ezer gordeta agertuko ez denik, ezta ere ezer ezkutuan jakingo ez denik. Gau-ilunez esaten dizuedana, esan zuek egun-argiz; eta belarrira entzuten duzuena, hots egin etxe-gainetatik. Ez izan beldurrik gorputza hil bai, baina bizia hondatu ezin dutenei; izan beldur, gorputza ez ezik, pertsona osoa infernuan honda dezakeenari. Ez ote dira bi txori sos batean saltzen? Hala ere, ez da bat bakarra ere lurrera erortzen zuen Aitaren baimenik gabe. Zuen buruko ileak ere denak zenbatuak dauzka Jainkoak. Ez izan, bada, beldur: zuek txori guztiek baino gehiago balio duzue. Jendearen aurrean aitortzen nauena aitortuko dut nik ere Aita zerukoaren aurrean; baina jendearen aurrean ukatzen nauena ukatu egingo dut nik ere zeruko Aitaren aurrean.”
1-TESTUAren AZALPENA
Mateoren komunitatea erromatarrek Jerusalen konkistatu eta Tenplua suntsitu ondoren bizi diren kristau juduen komunitatea da; juduak sakabanaturik eta patriarik gabe gelditzen direlarik. Eta ebanjelioaren lekukotasuna emateko era guztietako zailtasunak aurkitzen ditu. Gainera, erromatar agintariek beren burua kristau deklaratzea zigortzen dute, ondasunak galduz, kartzelaz edo heriotzaz. Egoera honetan, Jesusek ebanjelioaren aldarrikapenean biziko dituzten zailtasunei buruz esandakoak gogoratzen dira.
Lehen zailtasuna beldurra da. Beldurraren kontrakoa ausarta izatea al da? Jesusek ez die ausardia proposatzen, konfiantza baizik. Indar propioen ausardiak ibilbide laburra izaten du. Unibertsoko Jaunaren Norbaiten uhinarekin sintonizatzeko konfiantzak irauteko berme handiagoa du. Horregatik iragarri ebanjelioa beldurrik gabe. Beldur garenean, adibidez entzulego etsai baten aurrean, edo gutxiengoan dagoen egoera baten aurrean, ez da harritzekoa entzuten digunari egokitzen zaiona esatea, barregarri, difamatuta edo baztertuta ez geratzeko. Beldurrak ebanjelioaren mezua osorik adieraztea eragozten du, aurrean dugunaren haserretik gorde gabe, dela ahaltsua, dela presio-taldea.
Eta beldurren barruan, nori izan beldur? “Izan beldurra gorputza eta arima amildegira eraman ditzakeenari” Gorputza kentzen dizunari: kalte fisikoak, estortsioa, difamazioa… egiten dizunak indartu egin ditzake zure uste sendoak, zure fedea. Baina arazoa arima kentzea da, hau da, anaitasunaren uhinean bizitzeko gogoa kentzea, doakotasunean, benetakotasunean bizitzeko gogoa kentzea. Azken batean, bizitza desengainatu batera moldatzen zaren axolagabekeria, gogogabetasuna eta apeta zutaz jabetzea, eta besterik gabe, esperantzarik gabe, tiraka joateak bizitza hondatu dizu.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Nire burua testuan kokatzen dut, gaur egun bizi dezadan. Jesus eta Hamabien taldeari begirunez heltzen diot. Herritik kanpo bildutako leku batean daude, non nolabaiteko intimitatea aurkitzen duten. Eta anaitasunaren, Jainkoaren Erreinuaren aldeko jarduera bat hasteko unean daude, kontrako egoera batean, zalantzazkoa, eta ardiak bezala sentitzen dira otsoen artean… eta atsekabez, segurtasunik ezaz, beldurrez bizi dute… eta nik haiekin… nire denbora hartzen dut…
Jesus ikusten dut, egoera horren erdian ez duela bakerik galdu, eta Hamabiak motibatzen saiatzen dela. Entzuten dut nola hitz egiten dien. “Ez iezaiezue beldurrik izan…” eta konfiantza nola lantzen den: “Zuen buruko ileak ere denak zenbatuak dauzka Jainkoak”. Esku onetan gaude… bere hitzak errepikatzen ditut nireak egiteko. Eta jarraitzen du “beldurrak ez diezazuela erdi egiak esanarazi edo ahuldu edo abandonatu… beldurragatik baztertuak izan edo bakarrik geratu edo malapartatuak atera”. Eta hori desio dut, baita nik ere, bihotzez…
Ikasleen lekuan jartzen naiz, haiekin batera lekuko izateko beldurra biziz, hain berria eta desiragarria den zerbait… eta hain doakoa den zerbait hastearen poza, lekurik gabekoei galdutako duintasuna itzultzen dien zerbait, anaitasunaren mahaira esertzen dituen zerbait… Eta Jesusek: aritu zaitez eurekin berdintasunaren zeregina aurrera eramateko, aurpegirik gabekoen alde aurpegia emateko, tokirik gabe dauden etorri berriak suspertzeko, eta horrek dakartzan ondorioak onartzeko, nire Abbaren Eskuek eusten dieten aire zabalean bizitzeak “… eta bihotzez eskatzen dut indarra bakean eta sendotasunez bizitzeko…
4.-JESUS ETA BIOK.
Hamabien taldean, begirunez nago Jesusengandik hurbil, oraindik ere beldurrek lotzen nautela sumatzen dudan bitartean, eta lagun baten eskua behar dut nire hautuak sendotzeko. Ohartuko naiz Jesus nigana datorrela: “ez izan beldurrik kontsumismoaren korrontearen kontra joateko (beharrezkoak ez diren gastuak, beharrezkoak ez diren bidaiak, mugarik gabeko dibertsioak, luxuak, azalkeria…) eta polarizazioaren eta errefusen aurka joateko… Ez izan beldurrik zure estatusa galtzeko, inork entzuten ez dituenekin denbora pasatzeko, gertutasuna behar duenarekin ibiltzeko”… nire denbora hartzen dut.
Zure Eskua nire sorbaldan jarri eta beldurrak sendatuko balitzaizkit bezala sumatzen dut, bere indarra sentituko banu bezala gizarte honetako espaloi eta plazetatik ibiltzeko, pertsonekin eta taldeekin topo egiteko, bai doakotasunez betetako pertsonekin, bai interesez betetako pertsonekin… artikuluak idazteko, bakearen aldeko baraualdietan inplikatzeko, eta nire jatorrizko lekuetan emateko, nire hitzekin eta nire ekintzekin, Bizi Arnasa izan dezaten…
Jesusen begiradarekin kontakturik galdu gabe jarraitzen dut. Berarekin hobeto daramat, aurrez aurre dauden blokeen, gerra bidegabeen, gizarte honetako arimarik gabeko lekuen… denbora hau… entzuten diot: “ez galdu hurbiltasun sendatzailea, nire Aitarekiko lotura, Abba, egunero jaiki eta benetakotasunez ibiltzeko aukera ematen dizuna, ez galdu bizitasun hori, aske biziarazten zaituena, behar izanez gero zure osasunari, prestigioari, posizio sozialari uko eginez, gizagabekeriazko egoerei laguntzeagatik… ez izan beldurrik zure gorputza galtzeko… konekta ezazu zure arima Jainkoaren Bizitzarekin”… nire denbora hartzen dut…
5.-Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
