Jesusek, berpiztuta, nire lekukoak eskatzen dizkigu, zerbitzuzko maitasunaren eta anaitasunaren kausaren lekuko, nire bizitza berpiztuaren lekuko, pertsonengan presente egin nahian nabilelako lekuko. Galdetzen diot ea zer hitz erabiliko nituzkeen lekuko izateko zer esango nukeen niri ulertarazteko zer esperientzia bizi izan nahiko nukeen lekukotza emateko, baldin eta nire buruari zerbait komeni bazait nire pertsonengan zer nolako zailtasunak aurki ditzakedan jakiteko.

Nire bakea uzten dizuet, ez bakea munduak ematen duen bezala, bakea gerrarik eza bezala bizi baitugu, gaixotasunik eza bezala, minik eza bezala, iluntasunik eza bezala, etab. Baina Jesusek ematen duen bakea gatazkan, gaixotasunean, segurtasunik ezan, gerran bizi daitekeen bakea da. Bere bakea da, inork eta ezerk kendu ezin diguna Beran bizi garenean.

“Agindu berri bat ematen dizuet: Elkar maitatzea. Nik maite izan zaituztedan bezala, zuek ere elkar maita ezazue. Horretan jakingo dute nire ikasleak zaretela.” (…) Eliza, lehenik, ez da erakunde boteretsu bat izatera deitua, ez itzal handiko talde bat, ezta doktrina irmoko talde bat ere…, baizik eta anai-arreben arteko maitasuna dagoen gunea. Anai-arreben arteko maitasuna dagoen tokian, hantxe dago eliza.

Zenbateraino da Jesus zuen bizitzan bizirik dagoen norbait? (…) Ez dakit Jesusez gain ba ote den beste gauza garrantzitsurik zuen bizitzan zuen bihotzean harekin lehiatzen direnak (…) Guretzat Jesus zen garrantzitsuena, bere hitzak gogoratuz bizi ginen egunero, bere ekintzak gogoratuz, bere motibazioak Bizitza ematen zigun Bizitza horretatik bizi ginen (…) Fedea indartu egiten da borrokan. Izan konfiantza, guk Jesusen eskuetatik atera ahal izango duguna, baina guk nahi badugu, inork ez gaitu kenduko bere Eskuetatik.

Eta gogoan dut, baita ere, gogora ekartzen dut, gauak eman ditudala hurrengo eguneko eskolak gogo biziz antolatzeko egitasmoak pentsatzen, parrokian parte hartzeko era berriak bilatzen, elkarteari lagunduko dion otoitz bat prestatzen… eta dena ezertarako ez, teknika osoa bainuen, baina Jesus ez nuen, Jesus falta zitzaidan.

Harekiko kontaktuan, haren presentzian (Erresuzituaren Espiritua) eta haren ebanjelioan, haren jarraitzaileek ez dute harritzekoa gure izate naturalarekin bat ez zetorren ausardia izan izana, orain arte izan garena gainditzen duen Bizitza, hau da, inoren kalte ez arruntaren aurreko sumindura, gugan ohikoa ez den gaitzaren aurka borrokatzeko gaitasuna, barkatzeko gaitasuna, gurea ez zena. Izan ere, bere bizitza gure bizitza bihurtzen hasten da.

Jainkoak argia izaten jarraitzen duela, kreazio berria, hainbeste pertsona hautsirentzat, hainbeste sufritu dutenentzat, (…) muturreko traumak dituzten pertsonak, maiteren bat hil dietenak edo desagerrarazi dituztenak, torturatu dituztenak edo haur soldadu bihurtu dituztenak, gaur egun gerra bizi dutenak… eta beren bihotza erresuminez betea dago, ia beste ezertarako tokirik gabe..

Jesusengandik hurbil, dena galtzen ari dela konturatzen naiz: duintasuna, ohorea, misioa, prestigioa, arropak… Ezin diote kendu egoera horretan maitatzeko eta barkatzeko gaitasuna… Berarekin hainbeste gauza galtzen ikasten dut benetako anaitasuna bultzatzeagatik. Galera horiek Jainkoaren eskuetara eramaten ditut, zeinekin beti lotuta jarraitu nahi dudan.

Eta bizitza berdintzen gaituen esperientzia horretatik bizi ahal izatea eskatzen dut: Denok gara bekatari, gure akats eta hutsegiteekin, eta denok gaude Jainkoaren barkamenaren beharrean… Eta bizitzen ikasteko eta gizaki bakoitza horrela hartzeko eskatzen diot: hots, doan barkatua. Eta ni ere bai.

Sinestezina da Jainkoak beti gurekin topo egin nahi izatea, nahiz eta abandonatu dugun gizatxar bat bezala sentitzen garen, nahiz eta harroak sentitzen garen, besteak baino gehiago garela uste dugun eta ez dugun geure burua seme-alabatzak hartu nahi besteak bezala… Abbak bere mahaian eseri eta bere familiakoak sentiaraztea nahi du.