Jesus honela hasten da: “Ez zaitezte larritu, Jainkoaz fidatu, nitaz fidatu”. Eta gaur gauza bera: ez zaitezte larritu lurrik zapaltzen ez duzuen egoerak daudenean, gainditzen zaituzteten gertaerak daudenean, eta kontrolaezinean, gainezka egiten digun horretan, berrian kokatzen ikasi behar duzuenean.

Jauna, zera eskatzen dizugu, bakoitza artzain ona izan gaitezela, gure sendiarena, gure fede taldearena, gure parrokiarena, gure lankideena; guztion onerako dena pentsatuz joan gaitezela, norberarena baino gehiago; bizitza areago bizi dezagun doakotasunetik, burubelarri ematetik, egiatik, errukitik… benetako Jainkoaren zapore handiagoa baitute…

Niri begiratu eta zera galdetzen dit: zerk galarazten dizu fedea, zugan, pertsonengan, baita Jainkoarengan ere konfiantza galtzea? Eta Jesusi esaten diot: “Badira egoera batzuk norbaitek min handia egin zidala eta Jainkoa non dagoen galdetu nion ene buruari; baita ni bertan behera utzi eta nire buruarengan konfiantza galdu nuen egoerak ere. Bertan behera utzia sentitu nintzen edo albo batera utzia eta pertsonengan konfiantza galdutako egoerak.”

Orain Jesusi hau eskatzea ateratzen zait barnetik: “Irits zaitez ikasleak, Hamabiak eta Emakumeak bezalakoak, beldurrez, ikaraz eta moralaren hondorapenaz, edo Tomas bezala, mesfidantza eta aurreiritzi sakonez beterik daudenengana, uki itzazu bere mesfidantzazko zauriak eta beldur biziak, lapurtutako bakea berreskura dezaten eta berpiztutako zure Bizia senti dezaten, beste Bizitasun batez bizitzera bultza ditzan.”