Ez zaigu eskatzen ez gatzatzea ez argiztatzea, gatza eta argia izatea baizik. Baldin bagara, ematea aterako zaigu: “Ahoa bihotzaren ugaritasunetik mintzo da.” Gaur irakasleak baino lekukoak behar ditugu. Egitea baino gehiago izatea, egiten dutena zertarako egiten duten beren buruari galdetzen dioten pertsonak. Baina argia bagara, izan gaitezen argiztatzen duen argia, ez lausotzen duena.

”Zorionekoak otzanak, bortitzak ez direnak, apalak, desjabetuak; zorionekoak begirada gardenekoak, zorionekoak bakearen alde lan egiten dutenak, zuzentasunaren gose direnak… Jainkoaren seme-alaba deituko dituzte…”

“Bada garaia konturatzeko askok zaintza behar dutela, zauriak sendatzeko, haien itxaropen hautsiak berreskuratzeko… zatoz nirekin… giza arrantzale egingo zaitut… gainera ikasiko duzu pertsonen alderik gizatiarrena ukitzen, jakingo duzu haiengan bizitzaren aldeko maitasuna pizten”

“Nolako garrantzia duten basamortuko garaiek, nork bere burua gelditzeko garaiak entzuteko, gure erdigunearekin konektatzeko eta ez beti bizitzeko olatuaren gailurrean! Zein garrantzitsua den gure bizi-espazioa mugikorreko deiez, zaratez, sakabanatzen gaituen guztiaz libratu ahal izatea!”

“Eskerrak eman nahi dizkizuet beste salbazio bat abian jarri dela igartzen dudalako, ahulagoa, hauskorragoa, unibertsalagoa, guztiontzat dena, salbazioa proposatzen duena, inposatzen ez duena, burua makurtzera behartzen ez duena, baizik eta pertsonak bultzatzen dituena, sendatzen, erantzule egiten… Hauxe da Jesus haurraren salbazioa…”