Mt 3, 13-17 (Mk 1, 7-11)
0. TESTUA
Jesus Galileatik Jordanera etorri zen, Joanengana, honek bataia zezan. Joanek ez zion utzi nahi eta esan zion:
-Neu naiz zuk bataiatu beharrekoa, eta zu zatoz niregana?
Baina Jesusek erantzun zion:
-Uztazu orain, honela bete behar baitugu osoki Jainkoaren nahia .
Orduan, amore eman zuen Joanek. Bataiatu eta berehala, Jesus uretatik irten zen. Hortan, zerua zabaldu zen, eta Jainkoaren Espiritua ikusi zuen Jesusek uso-tankeran jaisten eta beregana etortzen. Eta mintzo hau etorri zen zerutik:
«Hau da nire Semea, nire maitea; berau dut atsegin».
1-TESTUAren IRUZKIN BAT
Bataioa da, ziurrenik, Jesusi buruzko lehen datu historikoa. Lau ebanjelioetan agertzen da eta Jesus Joanen ikasle bezala kokatzen duen zerbait da, historiak Bera Nagusia zela erakutsi zuenean. Nola iristen da Jesus Joan Bataiatzailearengana? Gogoan dugu 12 urterekin haurtzarotik helduarora igarotzen zirela, eta 16 urtetik aurrera, gutxi gorabehera, gizonak ezkondu egiten zirela. Baina Jesus ezkongabe, zelibe, bizi da seme-alabak Jainkoaren bedeinkazioa diren herri batean. Bizi da, beraz, gutxienez pertsona arraro samar. Denbora horretan, Jesus Jainkoak zer maite duen bilatzen ari da. Noiz arte edukiko du egoera bat bizitzen, eramaten duenaren kontra?
Erantzuna ez dator errebelazio batetik otoitzean, bizitza begiratu-bereiztetik baizik. Zehazki, Joan Bataiatzailearen presentziak Jainkoari buruz hitz egiten dio. Joan da Jesusek gehien konektatzen duen erlijio-erreferentzia, bere garaiko benetakoena aurkitzen duena: fariseo, eseniar eta zeloteekin edo saduzeoekin, apaizekin eta lebitekin alderatuta. Bestalde, bataiatzean Joan Jesus baino nagusiagoa zela irudituko litzateke, horregatik Joanek esaten dio: “ni naiz zuk bataiatzea behar dudana” eta Jesus: “komeni da horrela justizia guztia betetzea”. Mateoren irakurketa da.
Jesusen bataioaren ezaugarri batzuk. Testuingurua “zeru zabaldua”k ematen du, Is 63,19an kokatzen gaituena, zeruak urratuko ahal dituzu… eta “uso-tankeran jaisten den Espiritua” Has 1,2 (Jainkoaren Espiritua uren gainazalean hondoratzen zen). Eta interpretazio-gakoa ahotsean dago. “Hau da nire Semea, nire maitea; berau dut atsegin” da bere esperientzia. Esperientzia horretatik abiatuz, Abba gisa izendatzen du Jainkoa, gure aitaren, aitatxo, baliokidea. Edozein kulturatan, haur txiki batek gurasoen besoetan hitz egiten hasten denean erabiltzen dituen lehen hitzak dira. Jesus Jainkoa-Abba ulertzen doa, konfiantza osoko norbait bezala.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Irudimenarekin Nazareten kokatzen naiz, sinagogatik irtetean egiten zituzten bilera haietako batean, eta talde sutsu bat dago Joan Bataiatzaileari buruz hitz egiten… ni presente egiten naiz. Batzuek Jordanen Joanek bataiatzea nahi dute… Horretan, Jesusek hitza hartzen du eta esaten du: “Ni egun batzuen buruan Jordanera noa”… Beste batzuek diote Berarekin apuntatzen direla. Giroa zoragarria da. Iristen den berria usaintzen da. Eta unea dastatzen dut, espero nuen salbazioa antzemango balitz bezala… Nik ez dut aukera galduko eta beraiekin joango naiz… Egoera gozatzen dut…
Eta hiru egunez oinez pozarren ibili ondoren, bataioen lekura iritsi ginen. Lekua ikusten dut, jendea ikusten dut, nola doan jantzita, bataiatzeko ilara… eta Joanen predikua entzuten dugu: “Aprobetxa ezazue Jainkoak ematen dizuen aukera… nik urarekin bataiatzen zaituztet… baina nire atzetik datorrenak Espiritu Santuarekin bataiatuko zaituzte…” ez dut xehetasunik galtzen… berritasun-espiritu hori eskatzen dut iristen diren aldaketak onartzeko eta bizitzea tokatzen zaien unea sakon bizitzeko…
Jesusekin ilarara hurbiltzen naiz, bihotzak indarrez taupatzen dit, bizitzako une bizi horietakoak dira… eta bataiatua izateko unea hurbiltzen ari da. Joani erreparatzen diot. Jesus berarekin hitz egiten hasten da… besteren batekin hitz egin zuen, baina Jesusekin luze hitz egiten du… jendeari deigarria egiten zaio elkarrizketa luze hori… entzuten da: “ni naiz zuk bataiatua izan behar duena” Eta Jesus: “bete dezagun justizia guztia”… jarraian, Joanek Jesus uretan murgiltzen du… eta irtetean Jesus eraldatu egiten da, izugarrizko pozarekin… Zerbait gertatu zaio… Eskerrik asko gertatzen ari denagatik… eta unea dastatzen dut ez ahazteko…
4.-JESUS ETA BIOK.
Egun batzuk geroago, basamortuan, Jesusek nirekin hitz egin nahi du bere bataioaz. Arreta handiz entzuten diot. Esaten dit: “Jainkoak nigandik zer nahi zuen jakiteko seinale bat espero nuen. Eta ez ninduten konbentzitzen ezagutzen nituen talde interesgarrienetako batek ere: fariseoak, eseniarrak, zeloteak… baina Joanena desberdina zen”… Galdetzen dit”, eta zuk ikusten duzu zure inguruan itxaropena ematen dizun talderen bat, zure erreferentziazko taldea, bizitza erlijiosoko talderen bat, justizia eta ekologiako talderen bat?… Eta begiratzen dut zein den nire egungo erreferentzia komunitarioa…
Jesusek jarraitzen du kontatzen “bataioan, entzun nuen: Zu zara nire Semea, nire maitea; zu nire atsegin. “Seme maitatua sentitu nintzen, Abba Jainkoak biziki maitatua”… Eta hizketan jarraitzen dugu. Esaten diot: A ze zortea Seme sentitzea, Seme maitea… Eta erantzuten dit: “Abba bezala Jainkoa aurkitzean konfiantza osoz sentitzen naiz, seme txiki bat bere gurasoen besoetan sentitzen den bezala bere lehen hitzak totelka esaten hasten denean… Beraz, gizaki orori Jainkoak baldintzarik gabe eta samurtasunez maite duela esatera deitua sentitzen naiz… eta, beraz, giza familia berekoak garela, Jainkoaren seme-alabak… ” Jainkoaren seme-alaba maitea bezala sentitzen naiz… Nire denbora hartzen dut neure egiteko…
Jesusek esan didanez, “zein garrantzitsuak diren pertsonen bizitzan oinarrituriko esperientziak, gogoratzen al duzu zurea?”… oroimena egiten hasten naiz… barkamenaren bat aurkitzen dut, dei harrigarria… eta esaten diot: “egoera askotan, nire erabakietan haiekin konektatuz deskubritzen naiz… eta horrek pertsona gisa eraikitzen laguntzen dit, uste sendoekin, denboran eutsita, garai konplexu honetako erronkei aurre egiteko”… Bihotzez eskatzen diot horrela bizi ahal izatea, ezinbestekoa iruditzen baitzait…
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
