Jn 1, 29-34
0. TESTUA
Biharamunean, Joanek Jesus beregana etortzen ikusi eta esan zuen:
«Hona hemen Jainkoaren Bildotsa, munduko bekatua kentzen duena. Honetaz ari nintzen, “Nire ondoren datorren gizona nire gainetik dago, ni baino lehenagokoa baitzen” esan nuenean. Neuk ere ez nuen ezagutzen; baina ni urez bataiatzera etorri banaiz, bera Israel herriari agerrarazteko izan da».
Eta beste hau ere aitortu zuen Joanek:
«Espiritua ikusi dut, uso-tankeran, zerutik jaisten, eta honen gainean gelditzen. Neuk ere ez nuen ezagutzen, baina urez bataiatzera bidali ninduenak esan zidan: “Espiritua jaisten eta gizon baten gainean gelditzen ikusiko duzu; huraxe da Espiritu Santuaz bataiatzen duena”. Eta neuk ikusi dut eta aitortzen hauxe dela Jainkoaren Semea».
1-TESTUAren IRUZKIN BAT
Jesus JAINKOAREN BILDOTSA. Joan Bataiatzaileak, ziurrenik, Pazko bildotsari erreferentzia eginez interpretatu zuen. Judaismoan Egiptoren askapenaren zeinua Pazko bildotsa den bezala, Kristorengatik askatuak gara lotzen gaituen guztitik, dirua, jabetzak, ospea, boterea, beldurrak eta abar. Gainera, testuan argitu nahi da ez dagoela Jon Bataiatzailearen eta Jesusen arteko lehiarik. Horretarako, Joan ebanjelariak Bataiatzailea aurkezten digu, Jainkoaren salbamen-planean erabat integratua. Bere zeregina Jesusen aitzindari izatea da.
“Bekatua mundutik kentzen duena”. Itun Zaharrean eta Berrian, “bekatua” adierazteko gehien erabiltzen den hitzak jomuga huts egitea esan nahi du. Zapalkuntza da, gizaki batek beste batengan eragiten duen kaltea eta bere pertsonaren garapena oztopatzen duena. Bekatu hau beti harremanezkoa da, bekatua dagoen guztietan, zapaltzailea eta biktima dagoen guztietan. Jesusek bekatua kentzen du mundutik, bere Abbarekin bat eginez eta Berak biziz, bere baldintzarik gabeko amodiozko bizitza. Horretarako egiaren, zerbitzaritzaren, pobreziaren eta heriotzarainoko amore ematearen bidea aukeratu zuen. Jarrera horrek domeinu-mota guztiak deuseztatzen ditu. Eta gainerakoekiko harremanean bizitzean, zapalduak zapaltzen zituen zapalkuntzatik ateratzea ahalbidetu zuen, aske zirela jabetu ziren, bazegoela Abba bat libre nahi zituena, eta horrela indarra har zezaketela zapaltzen ez uzteko.
“Bildots” gisa bizitzea, bildotsak otsoen erdian, gizarte honetan, ez da erraza. Bizi garen munduan, esplotatzen ez baduzu, esplotatu egiten zaituzte. Jarrera hori kontserbatzeko instintu hutsaren ondorio da, eta pertsona gehienak indarkeriaz defendatzera bultzatzen ditu. Indarkeriarik gabe bizitzeak heldutasun handia dakar fedean. Indarkeriarik gabe bizitzea, ni zapaldu nahi nauena ez zapalduz ez bortxatuz, Jesusena da, min egin edo besteen aurkako indarkeria erabiliz bere burua inposatu aurretik hil zezaten nahiago izan zuena.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Joan Bataiatzailearekin eta ikasleekin bataioen atsedenaldi batean kokatzen naiz… eta Joanek Jesus ikusten du haiengana etortzen… eta orduan berezkotasunarekin hartzen du hitza: “hau da Jainkoaren hautatua”… besteok isilik egoten gara, Jesus ezezaguna zaigulako, baina Joanek Jainkoaren Gizonaren historia eta ospea ditu herriaren eta gure artean… Gure denbora hartu dugu Jesusengana hurbiltzeko Joanen aholkuz… Galdetzen diogu: “zergatik diozu hori Jesusi buruz?”… eta Joanen animo handitasunetik ikasten dugu.
Joan gurekin esertzen da luzeago hitz egin nahiko balu bezala… “Begira, urez bataiatzera bidali ninduenak esan zidan: Espiritua jaitsi eta pausatzen dela ikusten duzun hura da Espiritu Santuarekin bataiatzen duena. Nik ez nuen ezagutzen. Baina Espiritu Santua ikusi dut zerutik jaisten uso bat bezala, eta gainean pausatzen. Hori dela eta, Jainkoaren Semea delako lekuko naiz “… bere bizitzaren isilpeko giltzarria egiten ari zaigu… Eskerrak ematen dizkiogu, eta etorkizuna Jesusen alde doan ziurtasunak ematen digun konfiantza dastatzen dut… Berari jarraitu behar diogu…
Joanek jarraitzen du: “Begira, hori da bekatua mundutik kentzen duen Jainkoaren Bildotsa”… eta are txundituago geratzen gara, hori sakontasun handiko aitorpena da: “Zer esan nahi duzu Jainkoaren bildotsarekin?” galdetzen diogu… “Pazko bildotsa Egiptoko esklabotzatik Herriaren askapenaren zeinua den bezala, Kristok bekatuaren esklabotzatik askatzearen zeinua da”… gogoratzen dut Jesusekin “otsoen erdian bildotsak bezala bidaltzen zaituztet”… Eta eskatzen dut, bihotza ez gorrotatzeko eta irudimena eta sormena egiaz eta errukiz erantzuteko…
4.-JESUS ETA BIOK.
Eta Joani galdetzen diogu: “Zer da bekatutik askatzea?”… Eta Joanek: “bekatua gizaki batek beste bati egiten dion kaltea da. Eta pertsona gisa suntsitzen duena, itxuragabetzen duena, zauritzen duena, gizatasuna kentzen diona… Kalterik handiena beste pertsonaren bizitza suntsitzea da, hilgarria da, heriotzarena. Bekatua harremanezko zerbait da “… arretaz entzuten diot eta nire buruari galdetzen diot nolakoak diren nire harremanak, nire familian, lagunartean, lanean, desberdin pentsatzen dutenekin? Pertsonak eraikitzen dituzte, edo apurka-apurka edo bat-batean suntsitzen dituzte?… nire denbora hartzen dut begiratzeko…
Galdetzen jarraitzen diogu: “Nola kentzen du Jesusek bekatua mundutik?” Eta Joanek: “begira iezaiozue bere bizitzari, nola aukeratzen eta praktikatzen duen berak maitasunaren bidea, maitasun doakoa, maitasun zerbitzaria, maitasun egiazkoa, leialtasunean heriotzaraino bere Abbaren, bere Aitaren Borondatea gauzatuz: anaitasunaren mahaia… horrela guztiaren eta guztien salbazioa posible egiten du”… Eta jarraitzen du: “eta, aldi berean, miseriaren bazterretara egotzitako hainbati laguntzen, beren zapalkuntzatik ateratzeko”…. nire egiten dut munduko bekatua ulertzeko eta kentzeko modu hori… nire denbora hartzen dut.
Eskerrak ematen dizkiot Joani: zein ona den gure lekuan kokatzen irakastea, zuk egiten duzun bezala, ulertzen baituzu “nire atzetik datorrena nire aurretik dagoela (ni baino garrantzitsuagoa)”. Eskerrik asko lekuko bezala kokatzeagatik eta ez protagonista bezala kokatzeagatik, baina egin zenezakeen Jainkoaren gizontzat hartzen zintuztelako. Eskerrik asko misioa “igo” ez zaizulako”… Eta ikasten dut ebanjelizazioan garrantzitsuena nik pertsonak Jesusengana eramatea dela, eta ez niretzat pertsonak edukitzea. Eta, era berean, beste misio-kide batzuei lekua egiten ikasi nahi dut, lekua uzten jakin dezadan, nik baino ekarpen handiagoa egin dezaketela jakiten dudanean… bihotzez eskatzen dizut.
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
