Jn 1, 1-18
0. TESTUA
Hasieran bazen Hitza. Hitza Jainkoarekin zegoen eta Hitza Jainko zen. Hasieran
Jainkoarekin zegoen Hitza. Gauza guztiak beronen bidez egin ziren, eta egindakotik ezer ez da berau gabe egin.
Hitzarengan zegoen bizia, eta bizia gizakien argia zen; argi horrek ilunpetan egiten du argi, baina ilunpeek ez zuten onartu. Agertu zen gizon bat Jainkoak bidalia; Joan zuen izena. Testigu izatera etorri zen, argiaz testigantza egitera, beraren mezuaren bidez sinets zezaten. Ez zen hura argia, argiaren testigantza egin behar zuena baizik. Hitza zen egiazko argia, mundura etorriz gizaki guztiak argitzen dituena.
Munduan zegoen eta, mundua haren bidez egina izan arren, mundukoek ez zuten onartu. Bere etxera etorri zen, baina beretarrek ez zuten onartu. Onartu zuten guztiei, ordea, berarengan sinesten dutenei, alegia, Jainkoaren seme-alaba izateko ahalmena eman zien. Hauek ez dira giza odolekoak, ezta gizakiaren borondatez sortuak ere, Jainkoarengandik jaioak baizik. Eta Hitza gizon egin zen eta gure artean jarri bizitzen. Ikusi dugu haren Jainko-aintza, Aitarengandik maitasun eta egiaz betea datorren Seme bakarrari dagokion aintza.
1-TESTUAren IRUZKIN BAT
“Hasieran”: horrela hasten dira Itun Zaharreko Hasiera eta Joanen ebanjelioa. Jesusen esperientziatik, Joanek “Hasiera” berrirakurtzen du. “Eta esan zuen Jainkoak: Egin dadila…”, orain Jesus da Jainkoa-Aitak aldarrikatu nahi duen Hitza…” Dena Haren bidez egiten da, Hitza, Jesus, eta hura gabe ez zen existitzen den ezer egin”. Horrela, Guztia doakotasunera jaiotzen da, egiara: unibertso osoa, gizakiak, guztia, Jainkoarengandik jaso duten maitasun harrigarriaren adierazpen dira.
Jainkoa Hitzarengana iraulita zegoen: Hitza Jainkoarengan zegoen, hitza Jainkoaren ondoan zegoen, Jainkoarengana iraulita. Hitza Jainko zen. Biak desberdinak, baina lotura dinamiko intimoan. Gainera, “hitzean Bizitza zegoen”. Bizitza ematen digu. Jainkoaren bizitzaz blai gaude. Bizitza izateari esker, eredu bihur daiteke, gizakien argi. Eta bizirik dauden pertsonak argia dira, beren ereduari esker, beren argiari esker, beste batzuek bizia izan dezaten.
Eta hitza haragi bihurtu zen. Haragirik gabe ezin da Espiritua zehaztu. Haragitzea: errealitateaz arduratzea, errealitatearekin kargatzea, errukiz errealitateaz arduratzea (Ellakuria). Egoera haragituetan bakarrik aurkitzen da Espiritua. Jainkoaren nahia bere Espiritua haragi orotan hedatzea litzateke, izaki bizidun orotan, eta halakotzat gizaki hauskor eta kaltetu orotan. Horregatik egin da Jesus gizaki, gizaki hauskor, mugatu eta biktimariook jainkotiar izatera hel gaitezen. Eta jainkotiar bihurtzen gara, identifikatzen garen heinean, Kristorekin konfiguratzen gara, eta horrela Harekin bat eginik bizitzen gara, eta Guztiarekin eta guztiekin bateratzen joaten gara…
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Jainkoaren intimitate horretan, begirune osoz, neure burua sartuz hasten dut kontenplazioa. Eta Aitak esaten dit: “Guk gurekin nahi zaitugu”… Intimitate hori, Jainkoak Berarekin nahi gaituen ohiko egoera da, bere Eskuak bermatzen garen zorua eta babesten gaituen sabaia bezalakoak dira… Eta nik erantzuten diot: “eskerrak ematen dizkizut zure shalom, benetako bakea, Zure doako maitasuna, Bizi Espiritua arnasten dudan giro horretan egoteagatik”… Ohartzen naiz hor nahi gaituela Jainkoak… hor gaitu unibertso osoa, eta nire denbora hartzen dut eskertzeko eta bizitzeko…
Jarraitzen dut presente izaten Aitaren eta Semearen komunikazio sakoneko espazio horretan, garaien hasieratik existitzen den Bizitzaren ozeano horretan… Jainkoak bere Hitza ahoskatzen duen lekuan, bere Hatsa igortzen duen lekuan eta mineralak, landareak animaliak, pertsonak izendatzen dituen lekuan kokatzen naiz. Eskerrak ematen dizkiot: “Eskerrik asko presente egiten nauzulako dena jaiotzen den tokian, Bizi Hitza existitzen den guztiari komunikatzen diozun tokian eta horrela guztia da”… Unea gozatzen dut… Nire denbora hartzen dut.
Eta bake-espazio horrek gurasoak bizi diren eta seme-alabak iristeko harrera prestatzen ari diren espazio horren antza duela konturatzen ari naiz… Eta behin iritsita, zaindu egiten dituela, bere Bizitza transmititzen diela, argia dela haientzat… Eta Harengana zuzentzen naiz esker onez: “Eskerrak ematen dizkizut eta gozatzen dut ere zaintza-espazio horrekin, non Zuk, Abbak, eusten gaituzun… Maitasun Handiago batek gainditzen nauela sentitzen dut. Zure dinamismoak bultzatuta… eta Zure Bizitzan murgilduta”… Eskerrik asko… Nire denbora hartzen dut…
4.-JESUS ETA BIOK.
Jainkoak eta bere Hitzak, Semeak, maitasunez begiratzen naute eta natura dei litekeen sehaska erraldoi batean bezala jartzen naute… Eta eskua ematen dit Beraiekin ibiltzeko: “bisitatzera eramango zaitut existitzen den guztia zaindu dezazun… begira, belarra, landareak, zuhaitzak… arnasa hartzeko lekuak, zuek janaritzeko eta zaintzeko espazioak”… eta natura Jainkoarengan bizitzea zer den dastatzen dut… Nola geratzen naiz?…
Lagundu egiten dut Hitza haragi egiten denean… eta bihotzetik ateratzen zaidana esaten diot: “Ez zenion gogor eutsi nahi izan jainkozko mailari… gizaki huts bezala agertuz gure artean… Zure etxera iristen zara Bizitza ematera, eta zureek ez zaituzte hartzen, nik batzuetan ere ez… nola izan daiteke Zu Hitza, Jesus, Zu haiek baino are lehenago egotea munduan, eta mundua zure irudira egin zen… eta ez zaituzte onartzen, ez zaitugu onartzen”… Baina Jesusek, Berarekin ibiltzera bultzatzen nau, arbuioak onartuz… eta Berarekin ikasten dut, baztertuta geratzea…
Harekin bat eginda, animatzen nau: “lagun nazazu eta harrera egiten didaten guztiengana hurbilduko gara”… eta hainbat kultura, erlijio, filosofia, hizkuntza eta entzutera eta bizitzara irekita dauden hainbeste pertsona ikusten ditut… eta nabaritzen dut nola Jainkoaren doakotasunak eta egiak betetzen dituzten beren bizitzak… doakotasuna eta egia direla bizi diren balioak eta arnasten den kultura bihurtzen direla Bizitza… eta esaten diot: “Bihotzez eskerrak Bizitzaren Unibertsoa betetzen duzulako, arnasten duguna eta bertan murgilduta gaudena delako… nire denbora hartzen dut Jainkoaren Bizitzaz gozatzeko…
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
