Mt 4, 12-23 (Mk 1, 14-20)
0. TESTUA Joan Bataiatzailea kartzelan sartu zutela jakitean, Galileara joan zen Jesus. Baina Nazaret utzirik, Zabulon eta Neftaliren lurraldean jarri zen bizitzen, aintzira-bazterrean dagoen Kafarnaum herrian. Horrela, Jainkoak Isaias profetaren bidez esana bete zen:
Zabulonen lurraldea eta Neftaliren lurraldea, itsas ondoko bidea, Jordanez haranzko lurraldea, jentilen Galilea! Ilunpetan zegoen herriak argi handia ikusi du. Itzalpean bizi zirenei argiak egin die distira. Jesus berri ona hots egiten hasi Une hartatik hasi zen Jesus honela hots egiten: «Bihozberri zaitezte, gainean baituzue Jainkoaren erregetza».
Jesusek, Galileako aintzira-bazterrean zehar zebilela, bi anaia, Simon, Pedro deitua, eta Andres, ikusi zituen, sarea uretara botatzen, arrantzaleak baitziren. Jesusek esan zien: «Zatozte nirekin eta giza arrantzale egingo zaituztet». Haiek, besterik gabe, sareak utzi eta jarraitu egin zioten. Aurrerago, beste bi anaia ikusi zituen, Santiago eta Joan, Zebedeoren semeak, aitarekin ontzian sareak konpontzen. Eta dei egin zien. Haiek, ontzia eta aita utzirik, jarraitu egin zioten. Jesus Galilea guztian barrena ibili zen, hango sinagogetan irakasten. Jainkoaren erregetzaren berri ona hots egiten zuen eta herriko gaitz eta eritasun guztiak sendatzen.
1-TESTUAren IRUZKIN BAT
Jesusek bere bizitza publikoa Joan Bataiatzailearen mugimendutik hasten du, hau da, erromatar autoritateak (politikoa) atxilotu baten eta erlijio autoritatearentzako susmagarri profeta baten arrastoari jarraituz. Ez da hasteko modurik onena. Eta Galilean hasten da, juduentzako lur erdi ipaganoan, beraz eragin gutxikoa. Baina horrek Judean dagoen Herodesen nolabaiteko babesa ematen zion, eta Jerusalemgo erlijio-kontroletik halako distantzia bat.
Bere mezua: Jainkoak herria eta pertsona bakoitza salbatu nahi duela uste izan, konfiatu. “Jainkoaren Erregetza gertu dago” Abba, konfiantza osoko Jainkoa (hau da, nire Seme Maitatua) iritsita dago eta historian duen ondorioa, Jesusekiko sarrera da, giza anaitasunarena. (Fratelli Tutti, Frantzisko aita santuak esango lukeena). Eta gaur egun, gure historian, gerra genozida, desertizazio eta goseak eta askoren axolagabekeriak eragindako herrien bazterketako egoera batean, konbertsioak eskatzen digu gu zaintzen jardutea, garbi jokatzen, samurtasunez bizitzen, gure bizitzaren norabidea etengabe zuzenduz, zeina bere ibilbidetik ateratzen baita gizarte-giroko “haizearen eta olatuen indarraren” ondorioz.
Lehenengo laurak. Lehen komunitate bat bizitza eta misioa partekatzeko: “gizon-arrantzale egingo zaituztet”, hau da, pertsonen sakontasuna, motibazioak eta jokabide berriak sortzen dituzten usteak lantzeko. Pertsonalki jarraitzen diote. Elkarrekin bizitzen eta bidea egiten hasten dira. “Sareak utzita, jarraitu egin zioten”. Zein garrantzitsua den bizitza osoan egin dutena arrantzatzea atzean jartzeko eta prest egotea zerbait berrira eta hobera irekita egotea: “giza arrantzaleak” bihurtu. Aldaketa sakonak behar ditugu: bizitzari errukiz begiratu eta errukiz jokatu. Beraiekin “Jesus Galilea guztian barrena ibili zen, hango sinagogetan irakasten. Jainkoaren erregetzaren berri ona hots egiten zuen eta herriko gaitz eta eritasun guztiak sendatzen”.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Begiratzeari ekiten diot, Kafarnaum ontziralekuan banengo bezala jarrita… Eta Jesusengandik hurbil, Joanen bataioan egondako batzuekin eta besteekin hizketan… Kafarnaun, arrantza-herri txiki hori, Galilea lakuko handiena. Ikasten dut… eta Joan Bataiatzailearen atxiloketa nola bizi duten entzuten dut. Une horretan ere husten dira. Doluan daude. Badakite giltzapetu duten kartzela, segurtasunik handienekoa, Makeronte, menderaezina dela. Judearen kontzientziaren ahotsa kartzelatua eta isildua… Une dramatikoak ahalik eta hobekien eta itxaropenez laguntzen ikasteko eskatzen dut…
Baina hondoratze-egoera honetan, Jesus garai berriez hitz egiten hasten da, “gure penak kontatuz geure burua hondoratzea aukera dezakegu, baina horrela, nahi zutena lortuko zuten, gure itxaropena itzaltzea”… isiltasuna egiten da taldean… batek galdetzen du “zer egin dezakegu?… Norbaitek erantzuten du: “ez behintzat amore eman”… Eta Jesusek: “Jainkoak Jainkoaren Erregetza iristea nahi du, graziazko urtearen garaia, bihotz berriko aukera-berdintasunarena… zergatik ez gara bizitzen hasten kexatu beharrean?”… ezetzaren, ezintasunaren, adoregabetasunaren diskurtsoei buelta ematen ikasten dut…
Jesus hazten doa: “gertatzen dena da ateoak garela, ez dugu sinisten Jainkoak bizirik dirauenik. Ez gara fidatzen Jainkoak zaintzen gaituela, hazten gaituela. Norbaitek beti gaztainak sutatik atera arte itxaron behar al dugu? Jainkoak bizi gaitu bakoitza. Etengabe ematen ari zaigun indarra deskubritzeko ordua da… bada garaia geure baitan sortzeko, bere irudira egin gaituelako eta Haren antzekoak izatera deituak gaudelako”… Eta pixkanaka, hodeiak desagertu eta gure bizitzetan eguzkia ateratzen hasiko balitz bezala da… Jesus horren barne ezagutza eskatzen dut, bere begirada eta pentsaera…
4.-JESUS ETA BIOK.
Orain Jesusek nigan finkatzen du begirada: “Gure bizitzen norabide ilun eta monotonoa aldatzeko garaia da. Ez da nahikoa gaizkia egiteari uztea, hau da, kontua ez da soilik ez suntsitzea, nire bizitza egitea, besteen zoritxarrarekiko axolagabea izatea… gure erosotasun-eremuetatik irtetea beharrezkoa da, “horrela egin da beti”, “ezagutzen den gauzarik txarrenak balio du ezagutzeko dagoen onak baino”… eta arriskatzera deitua sentitzen naiz, ahalik eta on gehien egitera… ikasi nahi dut” bilatzeko eta aurkitzeko eta aurkitzea bila jarraitzeko”… bihotzez nahi dut…
Baina atzera-martxako egoerak ere badaude, Jesusi kontatzen diodanez: “asmo onez hasi diren eta denboraren joanean okertu egin diren prozesu batzuk; alde bat besteaz baliatu den adiskidetasunak; norabide desberdinetan bultzatzen dutelako lur jotzen duten fede-taldeak, indibidualismoak egon daitezkeen lantaldeak; iraunkortasun ezagatik erortzen diren otoitz partekatuko proposamenak; egoera zailei aurre egitea landu ez duten boluntarioak eta konpondu gabeko kalte pertsonalengatik erori direnak”… Eta Jesusek: “hori bizitzaren parte da… zu joan zaitez Jainkoaren Bizitzara konektatuta, bizi itzazu bere maitasunetik eta alaitasunetik egoera hauek… horrek aldea markatzen du”… entzuten diot, horrela bizi nahi dut… Nire denbora hartzen dut.
Eta pixka bat aurrerago, ikusten dut Pedro, Santiago, Joan eta Andresi deitzen diela, eta hau entzutera iristen naiz: “elkarrekin biziko gara eta bidea egingo dugu Jainkoak adiskidetasun maitagarria sorrarazten duen berri ona iragartzeko”… hurbildu egiten naiz eta “nire bizitza-taldera animatzen zaitut” gonbidatzen nau… ezin dut sinetsi… barru-barrutik sumatzen dut berotasun bat martxan jartzen nauena, umetan hainbeste gauzarekin ilusionatzen ginenean bezala… eta deitua izateaz gozatzen dut… Ona da Zentroa Jesusi uzten diogun taldea aurkitzea, animatzea, bultzatzea. Jainkoaren borondatea egin nahi duen talde bat, gureaita otoitz egiten duguna… animatzen eta sostengatzen garena… Eta Jesusek esaten dit: “taldean, taldean”… deiaz gozatzen dut…
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
