Jn 14, 15-21
0. TESTUA
“Maite banauzue, beteko dituzue nire aginduak. Nik Aitari eskatuko diot eta beste Laguntzaile bat emango dizue, beti zuekin izango dena, egiaren Espiritua. Mundutarrek ezin dute hartu, ez baitute ikusten, ez ezagutzen, baina zuek ezagutzen duzue, zuengan bizi baita eta zuekin egongo betiko.
Ez zaituztet umezurtz utziko, itzuliko naiz zuengana. Laster munduak ez nau gehiago ikusiko; zuek, ordea, ikusiko nauzue, nik bizia baitut eta zuek ere biziko baitzarete. Egun hartan ulertuko duzue ni Aitarekin bat eginda nagoela, zuek nirekin eta ni zuekin. Nire aginduak onartu eta betetzen dituenak, horrexek maite nau. Ni maite nauena, berriz, nire Aitak maite izango du, eta nik ere maite izango dut eta agertuko natzaio berari.”
1-KOKAPENA: testuaren azalpen laburra
Afariko hitzaldietan jarraitzen dugu, Jesusek gauzak ez ahazteko, baizik eta “beti gogoratuko dituzten” gauzak esateko erabiltzen duen tokian. “Mundukoak” ez izateaz mintzo zaie, ‘mundua’ horrela ulertuta: beren etekina, ahalik eta onurarik handiena, beren interes soilak bilatzea. Bihotz horretan, mundu-pentsamolde horretan, zaila da maitasuna ernetzea. Baina, aldi berean, gizarte-errealitatean, beste bizipen bat gertatzen da: maitasunarena, alegia norbaitek maitasunagatik bere burua ematearena. Zeren “ni Aitarengan bainago eta zuek Nigan baitzaudete“. Eta horrela egingo dituzue nik egiten ditudan gauzak, eta are handiagoak.
Orain arte, testuan, Jesusek zeraman ekimena, beraiek zaintzen zituela. Orain ikasleei elkarrenganako maitasunaz hitz egiten die. Eta kontua zera da, “nire aginduei men eginez” bizitzea. Hauxe da nire agindua, “elkar maite dezazuela, nik maitatu zaituztedan bezala“, hau da, eman dezazuela jaso duzuena.
Aldi berean, Jesus bere absentzian pentsatzen ari da, Bera jada beretarrekin egongo ez denean. Bere bizitzan zehar Jesus Espiritu Santuaz beterik bizi izan zen: “Jaunaren Espiritua nire gainean, ni iragartzera bidali nauelako…” (Lk 4,16-19). Berak Espiritua bere pertsonarekin transmititzen zuen. Berak defendatzen zituen. Baina orain badoala, “Aitari eskatuko diot beste Defendatzaile bat bidaltzeko, Egiaren Espiritua“. Joanek zera ikusarazi nahi die, Jesus ezagutu ez duten bere elkarteko kristau asko ez daudela gutxiagotasunean hezur-haragitan ezagutu dutenekiko. Izan ere, Jesusen Bizitza bera, bere Espiritua, da batzuengan eta besteengan dagoena.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Joanekin nago, bere elkartearekin, testu hau idatzi eta urte batzuetara, Jesus ezagutu zuten gizaki batzuk eta ezagutu ez zuten beste batzuk zeuden egoera batean. Une hura kontatzen dit: “Jesus, Hamabiak, gurekin zeuden emakumeak, afaltokian mahai baxuarekin, olio-kandelaren argia, afariaren usaina iristen zaigu, Pazkoan parte hartzeko albora etzanda eta Jesus gurekin batera. Unea dastatzeko denbora hartzen dut.
Joanekin arretaz entzuten ditut Jesusen ahotik ateratzen diren azken hitzak: “Munduan zaudete, baina ez munduaren espiritua bizitzera deituak, baizik eta egiazko Maitasunaren Espiritua, nire Aitaren Espiritua“. Eta zera gogorarazten zigun: “Ni joango naizenez, Aitari beste Defendatzaile bat bidaltzeko eskatuko diot, zuekin egongo dena eta beti zuengan egongo dena, Egiaren Espiritua“. Eta Joanek jarraitzen du: “Espiritu hau gure elkarte osoari ematen zaio, eta horrela pertsonalki ezagutu genuenok eta zuzenean ezagutu ez zutenak berdinak egiten gaitu.” Horregatik eskerrak ematen ditut.
Eta aurrera jarraitzen du Joanek: “Jesusek esaten zigun garrantzitsuena zera dela, ematen ditugun fruituak Espiritu berarenak diren ala ez, “Nire aginduak jaso eta betetzen dituenak, maite nauela erakusten du. Eta Aitak maiteko du, eta nik ere maiteko dut eta nire burua erakutsiko diot.” Eta fruituak, zehazki, doan emandako maitasuna, berdinak ziren elkarteko kide guztien artean. “Espiritu berarengan bizi gara.” Denbora hartzen dut, Espirituari belaunaldi guztiok lagun izango dugula eskertzeko.
4.-JESUS ETA BIOK.
Eta barnekotasun-egoera horretan, non bere hitzek nire bihotzean ezabaezin geratu nahi duten, Jesusek nire begiradarekin topo egiten du eta niri zuzentzen zait: “Maite banauzu, nire hitza gordeko duzu, nire agindua, hauxe dena: elkar maita dezazuela, nik maite izan zaituztedan bezala.” Eta jarraitzen du: “Bizi zaitez Aitaren Espirituarengan, bidaliko dizuedan Defendatzailearengan. Jar zaitez Espirituari entzuten sinodalitate garai honetan, norantz eramaten zaituzten ikusteko.” Neure egiten ditut bere hitzak.
Jesusek gu errealitatetik abiatzea nahi du: “Maitasun-agindu hau mundu honetan bizitzera deitua zaude, ”askotan” Espiritua hartu ezin duen munduan, ikusten ez duelako eta ezagutzen ez duelako, “bere interesen, gozamenaren, egitekoen menpe dagoelako”. Eta ohartzen naiz Abba Jainkoaren bizipen honetan indartu beharra dudala, nire lan eta hitzekin inguratzen nauen munduak gizarte honetan Jainkoaren Espirituaren presentzia aurkitu ahal izan dezan. Denbora hartzen dut.
Eta Espiritua oraindik ere Eliza gisa, komunitate gisa, agertzen da gizarte honetan: Aita Santuaren ekintzekin gerrari aurre egiten dionean bat egitean, migratzaileen defentsarekin bat eginez gotzainen biltzarrarekin, guztiontzako ekonomia berri baten alde ari diren ikertzaileei laguntza emanez, eta giza eskubideen eta duintasunaren aldeko nazioarteko erakundeei, etxebizitza bilatzen dutenei, gerrak suntsitutako herriak berreraikitzen dituztenei… egoera honetan itxaropena ahalbidetuz. Barneratzeko denbora hartzen dut.
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
