Jn 3, 14-21
0. TESTUA
Eta Moisesek basamortuan brontzezko sugea hagan jaso zuen bezala, halaxe izan behar du jasoa Gizonaren Semeak, harengan sinesten duten guztiek betiko bizia izan dezaten.
«Izan ere, Jainkoak hain maite izan zuen mundua, non bere Seme bakarra eman baitzion, harengan sinesten duenik inor gal ez dadin, baizik betiko bizia izan dezan.
Zeren Jainkoak ez baitzuen Semea mundura bidali mundua kondenatzeko, haren bitartez salbatzeko baizik.
Harengan sinesten duena ez da kondenatua; sinesten ez duena, ordea, kondenatua dago jadanik, ez baitu sinetsi Jainkoaren Seme bakarrarengan.
Hauxe da kondenaren arrazoia: argia mundura etorria dela eta gizakiak ilunpea maiteago izan duela argia baino, beraren jokabidea gaiztoa delako.
Izan ere, gaizki jokatzen duenak gorroto dio argiari, eta ez da hurbiltzen argitara, beraren jokabidea agerian geldi ez dadin.
Egiaren arabera ari dena, ordea, argitara hurbiltzen da, beraren egintzak Jainkoaren borondatearen arabera eginak direla ager dadin».
1-TESTUAren IRUZKINA
Testuingurua: Jesusen eta Nikodemoren arteko topaketa da. Nikodemo adineko pertsona bat zen, erlijiotasun-estilo batera ohitua, non salbazioa Aliantza eta aginduak betetzean zetzan. Horiek betetzean merituak eskuratzen ziren. Karikatura pixka bat eginez, merituak bekatuak baino handiagoak zirenean, bakoitzak salbazioa lortzen zuen. Sozialki eta erlijiosoki, eramaten zena zen, eta, beraz, horrela bizi zirenek irudi eta onespen soziala zuten. Eta pertsona hori Jesusengana doa zerbait berria deskubritzen duelako Berarengan, berak bizi duena gainditzen duen zerbait. Jesusek zera planteatzen dio: “Berriro jaiotzen ez denak ezin du Jainkoaren Erregetza ikusi”.
Zer da berriro jaiotzea? Itun Zaharreko brontzezko sugearen adibidea jarri dio. Herria, basamortuko bidean, sugeen habitat batetik igaro zen, eta jende asko hil zen. Heriotza gehiago saihesteko, Moisesek brontzezko suge bat eraiki zuen, begiratzen zionean jendea sendatu egiten zena (heriotzaren eta bizitzaren seinalea, sendatzeko antidotoa). Era berean, orain, “Jesus gurutzean altxatuko dutenean”, begiratzen diona, gurutziltzatuagan salbamena dagoela sinesten duena, salbatu egingo da. Salbamena ez dator itun bat betetzeko ahaleginetik, baizik eta Jainko baten esperientziatik, Abba Jesusen Aita, bere Semea, bere onena eman arte maite gaituena, gurutzean heriotzari bere burua emanez. Jasotako maitasun-esperientzia hau bizitzea eta jasotako maitasunari anaitasunezko-senidetasunezko maitasunez erantzutea da kontua.
Hori da Nikodemo eta Jesusen arteko elkarrizketa. Nikodemo beste Jainko bat aurkitzen ari den neurrian: “Jainkoak hain maite izan zuen mundua, non bere Seme bakarra eman baitzion” eta ez Jainko bat, legea betetzen dutenak saritzen dituena eta legea betetzen ez dutenak zigortzen dituena (askotan bete ezin dutelako). Jesusen Jainkoaren uhinean, bere Espirituan, bizitzeko esperientzia egiten duen heinean, bere erabakiak, pentsamenduak eta ekintzak “maitasun muturreraino” horren norabidean joan daitezen, berriro jaiotzen hasiko da. Horrela jasotzen du betiko bizia, bizi betea, bizi ona…
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Begira hasten naiz, Nikodemo eta Jesusen arteko topaketan presente banengo bezala. Gau ilun batean, ezkutuan, sanedrineko (Kongresuko) kide bat Jesusekin hitz egitera hurbiltzen ikusten dut… Nikodemo da, bila dabilen norbait. Leku guztietan daude pertsona irekiak, zorionez fariseuen artean ere… Pertsona hori konturatzen da Jesusek bizi eta iragartzen duenak berak bizi duenak baino Bizitza gehiago ematen duela. Hor daude biak, eta begirunez nago haiekin, lagunartea dastatuz…
Nikodemo entzuten dut Jesusi esaten: “Maisu, inork ezin ditu egin zuk egiten dituzun zeinuak, Jainkoa berarekin ez badago”. Nikodemok Jesusek egiten dituen obra-zeinuetatik hitz egiten dio, kanpora ikusten denetik… eta Jesusek entzun egiten dio eta bere kanpo-jarduera, bere barne-mundutik ateratzen zaiola jakinarazi nahi dio. Eta horixe opa dio: “berriro jaiotzen ez bazara, ezin duzu Jainkoaren Erregetza ikusi”… Jesusek Espirituaren uhinean kokatzen du… topaketa horretan hunkituta sentitzen naiz…
Eta Nikodemok uler dezakeen zerbait kontatzen jarraitzen du: “Moisesek basamortuan sugea jaso zuen bezala, Gizonaren Semeak ere altxatua izan behar du, berarengan sinesten duen orok betiko bizia izan dezan”. Ni biengandik gertu nago eta Nikodemoren nahiak nabaritzen ditut Jesusekin bilaketa apal bat hasteko, bere ahuleziatik, bere ez jakitetik… nik ere ausardia eskatzen dut “jakintsuki ezjakina bilatzeko, ez dakidan lekura joateko, Zuregan bihotza jarrita”… Nire denbora hartzen dut…
4.-JESUS ETA BIOK.
Jesusek maitasunaren logikan kokatzen nau “”Jainkoak hain maite izan zuen mundua, non bere Seme bakarra eman baitzion…”. Konturatzen naiz Jesusek Nikodemo kokatzen duela eta baita ni ere Jainko maitasun baten uhinean, dena, maiteena ere, bere Semea emateko prest dagoena (Abrahamek Isaak bezala)… Horrelakoa da Jainkoa. Eta honela jarraitzen du: Zeren Jainkoak ez baitzuen Semea mundura bidali mundua kondenatzeko, haren bitartez salbatzeko baizik”. Ona litzateke salbatua izateko uhin horretan sartzea, Bizia jasotzekoa… Hitz egiten dutenaren sakonera usaintzen dut…
Jesusek nirekin egoteko denbora hartzen du. Nigan finkatzen du bere begirada eta esaten dit: “Gogoan izan gaur egun ere Nikodemo bezalako pertsona asko beren bizitzarekin asmatu nahian dabiltzala, konturatzen direlarik daramaten bizitza ez dela bizitza eta espiritualtasunaren bilaketa zintzo batetik bilatzen ari direla, ustekabeko bilaketa batetik onerako… Badira beren bizi-orekak hautsi eta edarian, bakardadean… erori direnak ere. Eta ezagutzen ditudan pertsonak ekartzen ditut… maitasunez izendatzen dizkiot Jesusi… eta denbora hartzen dut…
Eta Jesusek jarraitzen dit esaten: “Zein garrantzitsua den Jainkoa Maitasuna dela deskubritzea. Arnasten dugun giroa maitasuna da. Gure bizitza guztia Maitasunaren Eskuetan gertatzen da… Guraso batzuek seme-alabekin komunikatu nahi duten bezala, horrela ari da Jainkoa gurekin harremanetan sartu nahian…” eta hainbeste pertsonak esperientzia hau egiteko denbora eman ahal izatea desiratzen dut, Jainkoak digun maitasuna deskubritzeko… ezagutzen ditudan pertsonei begira nago, esperientzia hau egitera animatu nahiko nituzkeenei begira… nire denbora hartzen dut.
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
