Lk 21, 5-19
0. TESTUA (osorik irakurri!)
Eta batzuek Jauretxearen edertasuna goraipatzen zuten, harri ederrez eta eskaingaiz apaindua ikusten zutelako. Orduan Jesusek hau esan zien:
“Etorriko dira egunak eta, ikusten dituzuen guzti horietatik, ez da harririk harri gainean geldituko; dena apurtua izango dute.” Haiek galdera hau egin zioten: -Maisu, noiz gertatuko da hori? Eta zer izango da seinale, hori gertatzera doala?
Eta Jesusek honela erantzun zien: “Begira, ez zaitzatela inork lilura! Asko etorriko baitira nire izenean ‘ni naiz’ esaten eta ‘laster da garaia.’ Ez jarraitu horrelakoei! (…) Baina horren aurretik preso hartuko zaituzte, eraso egingo dizuete, sinagogetara eta espetxeetara eramango zaituztete, baita errege eta agintarien aurrera ere, nire izenagatik. Eta honek guztiak nire lekuko izateko bide emango dizue. Sartu ondo bihotzean, ez duzuela nola erantzungo aritu beharrik, Nik emango baitizkizuet hitz-jarioa eta jakinduria. (…) Gurasoek, senideek eta adiskideek ere salatuko zaituztete, eta zuetako zenbait hil egingo zaituztete (…), baina zuen buruen ile bat ere ez da galduko; zuen iraunpenaz, onik aterako duzue zuen bizia.
1-TESTUAren IRUZKINA
70. urtean Tito Livioren gudarosteek Jerusalem konkistatu zuten, erromatarrak bota zituzten zeloteen matxinadagatik juduen eskuetan zegoena. Eta Jauretxea, erlijio-sinbolo nagusia suntsitu zuten. Jauretxearen suntsipenarekin, judaismoan erlijiosoa dena ere suntsitzen da, krisi sakonean erortzen baita eta kristautasun jaioberrian bere eragina baitu. Orduan idazten da Lukasen berriona. Eta kristauen jazarpen garaia ere bada. Bi kezka horiek agertzen dira pasartean.
Orainaldi zalantzagarri horrez gero, lehen kristauek hauxe galdetzen diote beren buruari: zer esan zuen Jesusek Jauretxeari buruz? “Suntsitu Jauretxe hau (bere bizitzaz ari zela esango du San Joanek) eta hiru egunetan berreraikiko dut“. Eta Jesusek beste hau ere esan zuen, Jauretxea suntsitua izango zela. Honela birkokatzen dira kristauak: Jauretxe berria Jesus da eta honekin gizakiak jauretxe dira, Jainkoaren egoitza baitira. Lehen kristauak etxeetan biltzen zirela gogoratzen dugu. Ez zuten Jauretxerik. Ospakizunaren gakoa ogiaren zatiketa, eukaristia zen, eta berarekin zeramana.
Zer zioen Jesusek jazarpen-egoerei buruz? Berak jazarpena eta gatazka ugari jasan zituela gogoratzen dugu, gurutziltzatua, eraila izan aurretik. Eta bi gauza berreskuratzen dituzte: “Ez utzi zoritxar-iragarleek zuek engainatzen. Eta ez beldurrik izan erasotuak izateari! Are gehiago, ez beldurrik izan zuen sendiko kideek zuek entregatuak izateari. Gorrotatuak izango zarete, epaituak. Epaiketak baliatuko dituzue Jesusen izenaz lekukotza emateko. Izan zaitezte iraunkor, iraun ezazue ahitu gabe “.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Jesusekin, Hamabiekin, emakumeekin eta ikasletalde batekin nago Jauretxean, eta Hiriburura iristen diren eta jauretxearen handitasunak eta barneko eskaintzek liluratuta uzten dituzten herriko pertsona horiek gogoan hartu ditut. Behatu egiten diet, beraiekin dena ikusten dut, Jesusek hau esaten dien arte: “Honetatik ez da harririk harri gainean geratuko.” Eta haiek: “Baina erlijio-ikurra da! Suntsitua izango al da? “Jarraitzaileei erreparatzen diet: nola geratzen dira? Eta ni?
Jesusi hau esaten diot: “Ikurrekin bat eginda jarraitzen dugu eta badirudi, horiek eroriz gero, gure kultur-unibertso osoa erortzen dela, hala nola erromatar Estatuak erori zirenean, edota kristautasuna erori eta gizarte sekularrean sartzen garenean, edo 2. Munduko guerra ondoren 70 urte baino gehiagoko bake aldia amaitzen denean, edo naturak klima-aldaketagatik orro egiten duenean”… Eta Jesusek: “Sinbolo sakratu bakarra Jainkoaren sorrera da: gizakiari eta naturari begirune izatea.” Eta denbora hartzen dut ene funtsezkoan kokatzeko. Dastatu egiten dut.
Ikasleek Jesusi galdetzen entzuten dut: “Noiz gertatuko da hori eta nola jakingo dugu iristen dela?” Segurtasun bila dabiltza. Ikasleen kezkaz eta beraiekin batera nireaz ohartzen naiz, baina ez dute informazio abantailatsurik lortzen. Jesusek berriro elkartu eta kokatu egiten ditu: “Ez ezazue zuen orainalditik etorkizuneko uste eta asmakizunetara ihes egin; gaurkoan eta hemen zentratu. Kontuz! Ez zaitzatela engainatu! Ez jarraitu iruzurtiei.” Entzun eta ene buruari aplikatzen diot. Denbora hartzen dut.
4.-JESUS ETA BIOK.
Jesusi zera galdetzen diot: “Zer egingo dugu atzeraezinak diruditen eta Estatuen demokrazia menderatzen duten multinazionalen, egoera kutsakorren, enpresa ukiezinen, finantza-marrazoen interesek sortutako errefuxiatu klimatiko eta ekonomikoen, zaurgarrien sufrimenduarekiko axolagabeak diren hedonisten bizimoduen… izenak dituzten egoerekin?” Eta Jesusek: “IRAUNKORTASUNAri esker salbatuko duzue zuen bizitza.” Zerataz konturatzen naiz, oso garrantzitsua dela elkarrekin bizitzea, elkarte gisa, elkar adoretzea, Jainkoarengan konfiantza izatea, gizagabetzearen eta suntsitzearen aurkako erresistentzia aktiboko bizimoduaz. Denbora hartzen dut elkarrenganako gogo hori, Jainkoarenganako konfiantza hori dastatzeko.
Eta Aurrera jarraitzen du: “Gerra eta iraultzei buruz hitz egiten entzuten duzuenean, ez larritu”. “Herriak herrien aurka altxatuko dira, eta erreinuak erreinuen aurka. Lurrikara handiak izango dira; baita izurriteak eta goseteak ere toki askotan. Baina, horien guztien aurretik, atxilotu egingo zaituzte, eraso egingo dizuete, sinagogen esku utziko zaituztete eta espetxeratuak izango zarete; errege eta gobernarien aurrera eramango zaituzte nire Izenagatik, eta hau gertatuko zaizue nire lekukotza eman dezazuen“. Jesusi entzuten diot niri zuzentzen zaidala: “Ez larritu, ez izan beldurrik.” Eta neure egiteko errepikatzen eta dastatzen ari naiz. Nola geratzen naiz?
Eta Jesusi hau kontatzen diot: “Munduan zehar milaka kristau izan dira jazarriak kristau izateagatik: Ekialde Hurbilean kristau-elkarteak suntsitu eta kristauak hil zituzten, jazarpenak Asian, Sahelen (Afrikan)…, kristautasunaren hasieran baino gehiago”. Eta Jesusek: “Guztiek gorrotatuko zaituztete nire Izenagatik. Baina ile bat ere ez zaizue burutik eroriko. Iraunkortasunari esker salbatuko dituzue zuen bizitzak.” Eta barnean berresaten dut: iraunkortasunari esker salbatuko dituzue zuen bizitzak, eta nire elkartean, nire parrokian pentsatzen dut eta niretzat diren laguntza horretan. Eskerrak ematen ditut haiengatik.
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
