Mt 5, 13-16
0. TESTUA
Aldi hartan, Jesusek hau esan zien ikasleei:
“Zuek zarete lurraren gatza. Baina gatza gezatzen bada, nola gazitu berriro? Ez du jadanik ezertarako balio, kanpora bota eta jendeak zapaltzeko baizik.
Zuek zarete munduaren argia. Ezin daiteke ezkuta mendi gainean dagoen herria. Kriseilua ere ez da pizten lakaripean ipintzeko, argimutilaren gainean baizik, etxeko guztiei argi egin diezaien. Era berean, zuen argiak denen aurrean egin behar du argi, zuen egintza onak ikusiz, zeruko zuen Aita gorets dezaten.”
1-TESTUAren IRUZKINA
Zoriontasunen ondorengo testua da. Bertan, zoriontasunetan jasotako esaldi eta nahietatik “egintzetara” pasatzea da kontua, bizitza-ekintzetan jartzera, gatz eta argi bihurtuz. Elikagai bat da, baina ezin da zuzenean jan. Nolanahi ere, kantitate txikietan erabiltzen da, beste elikagai batzuekin erlazionatuz, askoz kantitate handiagoei gustua emateko, adibidez, saldaren batean. Bakarrik harremanetan jartzen denean funtzionatzen du. Axola duena ez da gatza, janari ondua baizik. Zer janik ez badago, gatz hutsa alferrikakoa da. Elikagaiak beren umotasunean mantentzeko ere erabiltzen da.
Argia iturri gori batetik sortzen da beti. Bero-bero ez badago, ezin izango du argirik jaulki. Baina sutan bazaude, ezin izango duzu argia igortzen utzi. Bakarrik Jainkoaren maitasunez beteta bizi banaiz, izan naiteke argi. Eta horrela “Beste kandela bat pizten duen kandela” bihurtuko naiz, eta beste pertsonarengandik ateratzen dena argi bihurtuko dut. Baina denda-leihoetan itsutu egiten duten argiak daude. Ematen dugun argiak besteak ikus dezan lagundu behar du, ez itsututa gera dadin. Eguzkiari ez diogu zuzenki begiratzen, eguzkiari esker inguruan dugunari baizik. Eta hari esker beroa dago, funtzio klorofilikoa, oxigenoa, BIZIA azken batean.
Gatzak eta argiak amankomunean ezer ez duten arren, bada bat egiten duten alderdi bat: bietako bat ere ez da, berez, onuragarria. Gatzak bakarrik ez du ezertarako balio norbere elikadurarako. Bakarrik beste elikagaiekin batera doanean da egokia. Argia ezin da ikusi, erabat iluna da objektu batekin topo egin arte. Gatza eta argia besterik ez gara, gure benetako izakia, gugandik irteten garen eta besteekin konektatzen dugun neurrian. Gatza izatera deitzen zaigunean, zera eskatzen ari zaigu, besteei, ustel ez daitezen eta honda ez daitezen, giza-zaporea komunika diezaiegun. Eta argia izateko deia bizia, oxigenoa eta berotasuna sortzeko da.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Jesusekin jarraitzen dut Zoriontasunen mendian, bertan banengo bezala, eta jendetzari Zoriontasunen eran zoriontsu izatea opa ondoren, haiei zuzentzen zaie berriro: “horrela biziz, eta orain horrela bizi zaretela, lurreko gatza eta munduko argia zarete… Zorionekoak zeuen desira desordenatuez, edukitzeko gogoaz, botereaz, irudipenez husten zaretenok… eta Jainkoaren desiraz, Jesusen sentimendu berberez, eskuragarritasunaz betetzen zaretenok.” Entzun egiten dut bere hitzak neure egiteko. Denbora hartzen dut.
Jesusi entzuten jarraitzen dut: “Zuek zarete lurraren gatza“. Bai, gatza zarete guztiontzako haurride-tasunaren kausa bilatzen duen justiziaren alde lan egiten duzuenean, dela janaria, osasuna, hezkuntza, etxebizitza… guztiontzat lortuz. Egizue errukiz eta bihotz-garbitasunez. Baina kontuz, “gatzak bere zaporea galtzen badu, zerekin gatzatuko da berriro? Ez du ezertarako balio, gizakiek bota eta zapaltzeko baizik“. Jarrai ezazue gatzatzen duen gatz izaten”. Dastatu egiten dut denbora-tarte hau.
Eta Jesusek Aurrera jarraitzen du: “Gatza kantitate txikian botatzen da janarian, eta zaporea ematen dio guztiari.” Eta Pedro eta Hamabiei hau entzuten diet: “Gainera, gatzak gazitutako elikagaiak ez hondatzea ahalbidetzen du.” Eta Jesusek: “Emaiozue zapore gizarte-saldari, bertako kulturari… egiaren elikagai onak eta justizia errukiorra ustel eta gal ez daitezen, eta zorionekoak egia eta justizia berreskuratuz bizitzeagatik iraintzen eta jazartzen zaituztetenean eta, nigatik gezurrez edozein gaiztakeria esaten dutenean… Jainkoaren eskuetan zaudete, ez izan guduen eta genozidioen kontra joateko beldurrik.” Eta neure egiteko denbora hartzen dut.
4. NI AGERTOKIAN AGERTZEN NAIZ.
Jesusek so egiten dit eta aurrera jarraitzen du: “Zuek munduko argia zarete, Jainkoari hain loturik bizi zaretenok, bere Argia zuen barnean baitago eta bere argi bihurtzen zarete, eta horrela, ezerk eta inork ezin zaituzte aldendu Jainkoak dizuen maitasunetik. Maitasun goriaren Jainko horrek, bere Maitasun-garra Mendekoste ondoren guregana jaitsarazten du, su bat, argi bat, nola jakin gabe, zuk helarazten duzuna”. Eta nik: “Horrela bihurtzen gara beste gar batzuk pizten dituzten sugarrak“. Hori da nire guraria.
Jesusek gogotsu jarraitzen du: “Horrela, Jainkoarekin –argitzen eta berotzen duen eguzkia bezalakoa denarekin– bat eginda, jasotako kalteak argitzen eta onartzen laguntzen dituen argia zarete; sua ere bazarete, gainean daramatzazuen erruak, odolezko zauri gisa, kauterizatzen dituena; erru edo zauri horietatik bizitza joaten zaizue, zuei iruzur egiten uzteagatik, xantaiari amore emateagatik, egoera hartan egia ez esateagatik…” Denbora hartzen dut Jainkoari ni egiten utziz eta argi izaten saiatuz.
Eta berriro gogorarazten dit: “Izan zaitez gatza eta argia: gatzatzen duen gatza, dir-dir egiten duen argia; bizi itzazu zoriontasunak, bizi ezazu zoriontsu argia ematen diona, ikusi nahi ez denari, ustelkeria, abusua… delako. Jar itzazu garden tasuna eta izateko beste era hori; bizi zaitez gazitzen eta kauterizatzen duen Biziaren Jainkoari konektatuta, eta horrek zapore berria ematen dio cultura-giro polarizatuari; bizi zaitez Biziaren Jainkoari konektatuta, torturaren gizarte-haitzuloen iluntasunari egia. ” Eta gatza eta argia izatea eskatzen diot.
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
