Jn 20, 19-23
0. TESTUA
Asteko lehen eguneko ilunabarrean, etxe batean bildurik zeuden ikasleak, ateak itxita, judutarren beldurrez. Jesus sartu zen eta, haien erdian zutik, honela esan zien:
-Bakea zuei.
Hori esanda, eskuak eta saihetsa erakutsi zizkien. Eta ikasleak pozez beterik gelditu ziren Jauna ikustean. Jesusek berriz ere:
-Bakea zuei. Aitak Ni bidali nauen bezala, Nik zuek bidaltzen zaituztet.
Eta haien gainera arnasa botaz, hau esan zien:
– Hartzazue Espiritu Santua; zuek bekatuak barkatzen dizkiezuenei, barkatu egingo dizkie Jainkoak ere; zuek barkamena ukatzen diezuenei, ukatu egingo die.
1-KOKAPENA. Testuaren azalpen laburra
Egoera barruko anabasa zen. Jesus, partaide zireneko eta bizitza osorako apustua egin zuteneko taldeko burua, gurutziltzatu berri dute. “Gurutzeak izen ona erabat kentzen zion jasaten zuenari”. Jesusek Abbaren izenean hitz egiten zuen, baina heriotza horrekin, jendearen begietara, argi geratu zen berea ezin zela Jainkoarena izan. Ikasleei beren ziurtasun guztiak erortzen zaizkie. Jesus ez zegoen zuzen, engainatuta zegoen. Gainera, erruz beteta daude, botata eta bakarrik utzi eta ihes egin zutelako. Eta beldurrak jota daude, aurkitzen badituzte, beren bizitza hilzorian dagoelako.
Bada, egoera ezin txarragoa zenean, onena gertatzen da: gurutziltzatuaren presentzia sumatzen dute, bizirik dagoela. Holakoei ‘agerpen’ deitzen diegu. Jesusek modu harrigarrian aurkezten zaie, sinestezin baina egiazkoan, azalduezinik baina ziur haien erdian; zerbait guztiz berria gertatzen da. Izena jartzeko denbora beharko dute, eta berpiztuaren agerpen edo bizipen gisa izendatzen hasiko dira. Egoera konturik eramaten ez dien Presentzia gisa bizi dute. “Bakea zuei“, eta errepikatu egin behar dute, duten pozagatik ez baitute sinesten: “Bakea zuei“.
Eta misio bat ematen die, bizitzen jarraitzeko zioa: “Jaso ezazue Espiritu Santua. Barkatzeko aginpide osoa duzue“. Segi barkatzen, barkatu horrenbesteri, eta horrela konpon itzazue hainbeste gorroto-egoera, ikusiezinezko, gorroto, mendeku gogo… Badakizue zertarako bizi. Joanen berrionean, Mendekostea hauxe da: bakearen eta jasotako barkamenaren bizipena eta bakearen eta barkamenaren bizipena bizitzako hainbat egoeratan oparitua izateko.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Testuan, bizi dezadan, presente egiten naiz, nik gaur proba dezadan. Begirunez lotzen natzaio egoera horri. Afaltokian kokatzen naiz, ikasleekin, Hamaikekin eta Jesusen atzetik zihoazen emakumeekin, haien artean bere amarekin. Haien aurpegiei begiratzen diet, beren lekutik irtenak; moztu egiten den isilunea. Horrela pasatzen dut denbora pixka bat porrot egin dutenen eta kikildutakoen ondoan. Galdera: nola aterako gara honetatik? Eta sufritzen jarraitzen dut haien ondoan. Denbora hartzen dut.
Eta bat-batean, jarraibiderik gabe, ustekabean, haien aurpegiak, guztienak, aldatzen hasi direla sumatzen dut. Zer gertatzen ari den jakin nahi dut. Batzuen eta besteen esaldiak entzuten ditut. “Sumatzen al duzu nik sumatzen dudana? Bai, ni ere bake izugarria sumatzen ari naiz. Ez dakit nondik datorkidan”. Eta hau elkarren artean kontatzen dute. Isilik geratzen naiz, zeharo harrituta.
Hurrengo une batean denak isilik sumatzen ditut, zerbait berezia entzuten bezala. Berehala galdetzen diot Pedrori: “Zer gertatzen ari da?” Une hori igaro denean, ikusten dut elkarri esaten diotela: “Hau Jesusena da. “Bakea zuei” esaten zigun. Pozez gainezka ikusten ditut denak, elkarri gauza bera esaten. Eta norbaitek izena jartzen dio: “Bizirik jarraitzen du, beste era batera, baina bizirik jarraitzen du.” Ez gara ametsetan egongo, ezta? Baina denok esna gaude. “Ikaragarrizko alaitasun unea dastatzen dut. Denbora hartzen dut.
4.-JESUS ETA BIOK. GAURKOAN KOKATZEN NAIZ. BIZI DUGUn egoeran
Eta berriro beste isilune bat egiten da. Eta amaitzen denean berriro galdetzen dut, eta bizi izan dutena entzuten dut: “Batek: niretzat, barkatu digula eta guk barkatzea nahi duela; beste batek: niretzat ere bai” eta Joanek “niretzat, gainera, bere Espirituak putz egin duela gure gainean”. Pedrok: “Niretzat, barkatzera bidaltzen gintuela indarrez sentitzen nuena, eta bere Espiritua gugan sartzean barkatzeko aginpide guztia ematen zigula”. Bihotzez eskertzen dut egoera paregabe hau bizitzea. Denbora hartzen dut.
Baina horrelako gauzak, beste neurri batean, gertatzen zaizkigu bizitzan. Gogoratzen naiz behin irakurri nuela Amazoniara bizipen antropologiko batera joan zen apaiz batek ekaitz ikaragarria bizi izan zuela, hiltzen sentitu zela, beldurrak jota zegoela, baina handik gutxira bi esku indartsu eta amultsuek atzetik eutsiko baliote bezala sentitu zuela eta bake izugarria sumatu: Jainkoaren opari bat balitz bezala, eta hor bizi berri bat hasi zuen, birjaio izan balitz bezala. Antzeko zerbait izan zen berpiztuaren presentziaren poz-bizipena, dena galduta egotetik gauzak errotik hobera aldatzera.
Eta ni ere konturatzen naiz Jesus sentitzera ematen zaidala, bere ahotsa entzuten dut: “Bakea zuri” eta nire erruak sendatzen dituela nabaritzen dut, ez daramala gaizkiaren konturik, beste aukera bat ematen didala. Eta horrela nire barrenetik sumatzen dut “Hartzazu Espiritu Santua, barka ezazu nik barkatzen dizudan bezala.” Gogoan dut, barkamenik gabe, gure arteko harremanetarako ez dagoela etorkizunik. Eta nire bizitzako misioa hau dela sentituz noa. Eta beldurra desagertu egiten zait. Nire zerua distiratsu geratu izan balitz bezala da, eta bizitzara jaurtitzen nau barkatzera. Pozez betetako denbora hartzen dut.
5.- Eta Jesusekin SOLASEAN otoitza amaitzen ari gara.
Otoitzean bizi izandakoa biltzen dut. Gehien iritsi zaidana kontatzen diot, niretzat zena zirudiena, gehien identifikatu naizen hura (testu bat, hitz bat, irudi bat…) Eta zerbait eskatzen diot edo eskerrak ematen agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena (gurutzearen seinaleaz) adieraziz. Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, Aitaren eta Semearen eta Espiritu Santuaren izenean. Amen/Hala bedi!
