Eta gogoan dut, baita ere, gogora ekartzen dut, gauak eman ditudala hurrengo eguneko eskolak gogo biziz antolatzeko egitasmoak pentsatzen, parrokian parte hartzeko era berriak bilatzen, elkarteari lagunduko dion otoitz bat prestatzen… eta dena ezertarako ez, teknika osoa bainuen, baina Jesus ez nuen, Jesus falta zitzaidan.

Harekiko kontaktuan, haren presentzian (Erresuzituaren Espiritua) eta haren ebanjelioan, haren jarraitzaileek ez dute harritzekoa gure izate naturalarekin bat ez zetorren ausardia izan izana, orain arte izan garena gainditzen duen Bizitza, hau da, inoren kalte ez arruntaren aurreko sumindura, gugan ohikoa ez den gaitzaren aurka borrokatzeko gaitasuna, barkatzeko gaitasuna, gurea ez zena. Izan ere, bere bizitza gure bizitza bihurtzen hasten da.

Jainkoak argia izaten jarraitzen duela, kreazio berria, hainbeste pertsona hautsirentzat, hainbeste sufritu dutenentzat, (…) muturreko traumak dituzten pertsonak, maiteren bat hil dietenak edo desagerrarazi dituztenak, torturatu dituztenak edo haur soldadu bihurtu dituztenak, gaur egun gerra bizi dutenak… eta beren bihotza erresuminez betea dago, ia beste ezertarako tokirik gabe..

Jesusengandik hurbil, dena galtzen ari dela konturatzen naiz: duintasuna, ohorea, misioa, prestigioa, arropak… Ezin diote kendu egoera horretan maitatzeko eta barkatzeko gaitasuna… Berarekin hainbeste gauza galtzen ikasten dut benetako anaitasuna bultzatzeagatik. Galera horiek Jainkoaren eskuetara eramaten ditut, zeinekin beti lotuta jarraitu nahi dudan.