Mt 1, 18-24
0. TESTUA
Jesus Mesiasen sortzea honela gertatu zen: Maria, Jesusen ama, Joserekin ezkontzeko hitzemana zegoen; eta, elkarrekin bizitzen hasi aurretik, haurdun gertatu zen Espiritu Santuaren egitez. Jose, Mariaren senarra, gizon zuzena zen; ez zuen hura salatu nahi, eta isilean uztea erabaki zuen. Asmo horrekin zebilela, Jaunaren aingerua agertu zitzaion ametsetan eta esan zion:
«Jose, Daviden ondorengoa, ez izan beldurrik Maria zeure emaztetzat hartzeko, harengan sortua Espiritu Santuarengandik baitator. Semea izango du, eta zuk Jesus ezarriko diozu izena, berak askatuko baitu bere herria bekatuetatik».
Hau guztia, Jaunak profetaren bidez esana bete zedin gertatu zen: Hara, birjinak haurdun gertatu eta semea izango du, eta Emmanuel jarriko dio izena (Emmanuel izenak «Jainkoa gurekin» esan nahi du). Esnatzean, Jaunaren aingeruak agindua egin zuen Josek, eta Maria emaztetzat hartu zuen.
1-TESTUAren IRUZKIN BAT
Lukasen Ebanjelioan mezua Mariarentzat da: deikundea, Mateoren kasuan deikundea Joserentzat da. Gogora dezagun haurtzaroko kontakizunak izan zirela ebanjelioetan idatzi ziren azken lanak, Mateo eta Lukasen sintesi teologiko handiak biltzen dituztenak. Izan ere, aita baten esku-hartzerik gabeko jaiotzaren gaia askotan kontakizun helenistikoetan aurkitzen da: erregeak, heroiak, jakintsuak… (40 testu baino gehiagotan). Pertsona hauen bizitzak gizaki batengandik espero zitekeena gainditu zuen. Beraz, jainkotiarrak izan behar dute. Pertsona ospetsuei buruz esan badaiteke erabat Jainkoaren seme-alabak direla, giza esku-hartzerik gabe, Jesusez askoz gehiago.
TESTUINGURUA ulertzeko “Maria Joserekin ezkontzeko hitzemana zegoen”. Garai hartako ezkontzak bi zati zituen, kontratua eta ezkontza. Garrantzitsuena kontratua zen (ezkontzak). Beraz, Jose eta Maria legez ezkonduta zeuden. Ezkontza emaztegaiaren harrera da senargaiaren etxean. Zergatik azpimarratzen du bi aldiz “elkarrekin bizitzen hasi aurretik”? Jaio behar duen semea guztiz Jainkoarena dela nabarmendu nahi duelako. Eta Jainkoa bakarrik izango du aitatzat. Aita-amaren ulermena horrelakoa zen: ama aitak hazia uzteko erabiltzen duen ontzia baino ez da, eta bizitza osoa aitak ezartzen du.
Baina, bestalde, seme bat ez zen batez ere arlo biologikoagatik, aita horrengandik jaio zelako; baizik eta aitak egiten zuena egiteko gaitasunagatik. Horrela ulertzen dugu Jesusek esaten duenean: “Nik nire Aitari egiten ikusten diodana egiten dut”. Jainkoaren eskuhartzea, Izaki Espiritual den aldetik, Jesus haur horren kontzepzioan, ez da esku-hartze biologiko batekoa, baizik eta espirituala, haur hori hasiera-hasieratik guztiz Jainkoarena izan dadin, hau da, “Espiritu Santuaz betea”.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Joseri bere misioan laguntzen ari natzaio, bertan banengo bezala… Jose Itun Zaharreko eredua da… Gizon justua, hau da, Jainkoarekiko harremanean zintzoa eta pertsonekiko ohoretsua… Jabetzen da Maria berarekin ezkonduta dagoena seme baten zain dagoela… eta bere kezka partekatzen dit: “nire semea da, nirea da, niretzat da?”… Joserekin ikasten dut bizitzako galdera gakoei eusten…
Josek oso kezkatuta egingo du lo… Eta hurrengo goizean berriro elkartu ginen, eta nire harridurarako bere ametsetako berritasunak kontatzen hasi zitzaidan. “Hauxe da nire ametsean entzun nuena: “ez izan beldurrik Maria zeure emaztetzat hartzeko, harengan sortua Espiritu Santuarengandik baitator …”… eta askoz lasaiago ikusten dut, pozik… Ametsak Jainkoaren hitz egiteko era eta nire bizitzako erabakiak bideratzeko modu gisa ulertzeko modu semitarra ikasten dut… Nire denbora hartzen dut esperientzia eder hau gustatzeko…
Joserekin noa, Espiritu Santuak gidatutako bere misioa nola ulertzen duen ikustera, eta kontatzen dit: “Espirituaren presentzia garaien hasieratik, lurra kaos izugarria zenean, baina Jainkoaren Espirituak uren gainazalean hegaldatzen zuenean (Has 1,2). Nire burua ere kaosa zen Mariarenarekin, baina orain ulertzen dut haurra guztiz Jainkoarena dela, eta ez nirea, eta haren irudira hezi behar dudala, eta ez nire irudira”… eta pertsonak sakonki errespetatzen ikastea eskatzen dut, Jose bezala…
4.-JESUS ETA BIOK.
Konfiantzazko giroa arnasten dugu biok, eta bake sakoneko une batean Josek honela kontatzen jarraitzen dit: “Entzun nuen niretzat: Mariak seme bat erdituko du eta Jesus jarriko diozu izena… izena jarriko diot”… Gogoan dut izena jartzea bere bizitzan izango duen misioa izendatzea dela: “berak askatuko du bere herria bere bekatuetatik”… Herria askatuko du bere bidegabekeria eta zapalkuntza guztietatik… eta ikusten dut Josek uko egiten diela Jesusentzat zituen ametsei eta bere gain hartzen dituela Jainkoarenak… Nola sentitzen naizen…
Eta Jose pozik ikusten dut aurkitutakoagatik, eta ikusten dut Maria emaztetzat hartzen duela, eta harengandik ikasiko duela Jainkoaren sorpresara-harridurara irekitzen… iraganeko eskemetan ainguratuta lotuta ez egotea, Jainkoaren egungo komunikazioetan baizik… esaten dit: “orain ulertzen dut zer den iraganaren errepikapenean geratzea eta zer den etengabe harritzen gaituen Jainkoaren berritasuna entzutea”… Nire denbora hartzen dut egoera hori neureganatzeko…
Neurea ere kontatzen diot Joseri: “zenbat amets ditudan neure buruarentzat eta beste batzuentzat, nire familiarentzat, nire komunitatearentzat, nire proiektuentzat, niretzat gehien jotzen dudanarentzat, nire seme-alabentzat… eta zein gutxitan galdetu diodan Jainkoari: eta zuk zer nahi duzun haientzat”… Josek begiratzen dit eta esaten dit: “entzuten baduzu, Jainkoak esango dizu zer nahi duen zuretzat, ametsen bidez ere komunikatzen da”… Nola sentitzen naizen…
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
