Mt 22, 1-14
0. TESTUA (Osorik irakurri)
Jesusek honela esan zien: “Zeruetako erreinua, bere semearen ezteiak ospatzen zituen errege baten antzekoa da. Bidali zituen morroiak, ezteietarako deituei hotsegitera; baina hauek ez zuten etorri nahi izan. (…)
Zoazte bidegurutzeetara eta aurkitzen dituzuen guztiei dei egiezue ezteietara.” (Pertsona txar eta onez bete zen eztei-lekua).
Eta hala bazkaldarrez bete zen eztei-lekua. (…) Asko baitira deituak, baina gutxi aukeratuak.”
1-KOKAPENA: Testuaren azalpen laburra
Berriro gertaldia Tenpluan jasotzen da, saltzaileak kanporatu ondoren. Jesus bere sustraiko proposamena planteatzen ari da Jerusalemen, bere garaiko botereak dauden tokian. Bere garaiko fedea bizitzeko hautabide era hegemonikoan planteatzen ari da, Jainkoaren eta gizartearen maitasunetik kanpo uzten baititu herriko pertsona asko, batez ere ahulenak. Bere proposamena hauxe da: Jainkoak guztiok gonbidatu nahi gaituela ezkontza-aldi bat estreinatzera (Jainkoaren Erreinuak ezkontza-oturuntza baten antza du). Ezkontza horretara denak dira gonbidatuak dohainik. Horrelakoak ziren ezteiak Jesusen garaian. Herri txikietan denak izaten ziren han.
Jesusek, legearen xehetasun-arauak betetzearen eta erritu-purutasunaren aurrean, haurridetasunaren mahai partekatua proposatzen du, ezkontza-erlijioa, non Jainkoa, Abba, herriaren aita-ama baita, eta gainerako gizaki guztiena. Parabolan ezkontzara, lehenik eta behin, bera onartzeko hobekien prestatuta zeudela uste zituen pertsonak gonbidatzen ditu: farisearrak eta haien idazlariak, batez ere, eta beste erlijio-agintari batzuk. Gogora dezagun hauek parabola entzuten ari direla. Baina hobeki prestatutako hauek ez dute gonbidapena onartzen, eta hau irain bat zen gonbidatzen zuenarentzat. Horrela, bat bere negozioetara doa, beste bat bere lurretara eta beste batzuk erailtzera. Berearekin jarraitu zuten.
Azkenean, guztiei –“bidegurutzeetakoei”– deitu zien aretoa bete arte. Horixe egin zuen Jesusek. Bere jarraitzaileak dastamen eta estilo guztietako pertsonak izan ziren, onak eta gaiztoak. Talde anitza eta zabala. Holakoa izan zen lehen kristau elkartea. Gaur gu ere hementxe sartzen gara gu. “Guztiok, guztiok, guztiok” zioen Frantzisko Erromako gotzainak. Dei egiten digu, eta kito; ez onak garelako. Eta dei egiten digu baztertzaile eta eutsezin hau denontzako mahai bihurtzeko. Eta festa-jantzia? Bataioaren aipamena dirudi, elkartera sartzeko atea baitzen, ezkon-jantzia eskatzen zuena, hau da, bihotz berritua eta bizitzako engaiamendua.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin ko- nektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Testuan kokatzen naiz, bertan presente egiten naiz. Jesusi entzun nahi diot, hainbeste pertsona baztertzen zuen erlijio hegemonikoaren alternatiba aurkeztu baitu. Jainkoa Abba dela iragartzen jarraitzen duela eta familia bereko, berdinen herriaren bila dabilela ikusten dut, eta Hamabiekin eta beste hainbatekin gogotsu jarraitzen dut bere estilo eta proposamenekin. Hantxe daude, gertu, erlijio-agintariak ere, eta hauxe entzuten diot: “Zeruetako erreinua bere semearen ezkontzarako oturuntza egin zuen errege batekin konpara daiteke“. Horrenbeste berritasun dastatzen eta nireganatzen saiatzen naiz.
Entzuten jarraitzen dut. Honela egiten du aurrera: “Bere zerbitzariak bidali zituen gonbidatuei ezkontzara deitzeko. Baina hauek ez zuten joan nahi izan. Gero beste batzuk hau esatera: Dena prest daukat, janari guztiak prest, zatozte ezkontzara“. Baina haiek uko egin zioten, bakoitza bere bizitza, “bere lursailak, bere negozioak” egiten jarraitzera joanda, eta Jesusek bere mezuari uko egiten dioten erlijio-taldeei egindako purrustada entzuten dut: gizarte hura eztei-garai bihurtzea, mahaian denontzako leku egitea. Zakarkeriak eramaten ikasten dut.
Eta entzuten jarraitzen dut: “Oturuntzak prest jarraitzen du, zoaz bidegurutzeetara eta deitu guztiei mahaia bete arte”. Eta Jesusen taldean denetarik gaudela ohartuz noa. Eta apostoluek kontatzen didate zein bidetan egin zuten topo Jesusekin eta nola Harekin daudenetik gai bihurtu diren gizatiarrago izateko, beste estilo bat ikasteko, beren burua beste era batean kokatzeko. Arretaz entzuten ditut haien bizipenak eta haiekin poztu egiten naiz. Denbora hartzen dut.
4.-JESUS ETA BIOK.
Orain konturatzen naiz Jesus nire begiradarekin harremanetan jartzen dela eta esaten didala: “Ezkontza-oturuntza honetaz hitz egitera gonbidatu nahi zaitut, gizakiak, familia bat bezala, mahai berean esertzen direla, non herri guztiek beren lekua izan dezaten.” Eta hori hainbeste jende bizitzeko aukeren mahaitik kanpo –gerrengatik, aberats aseezinengatik– utzi nahi den garai honetan, inposaketa eta bidegabekeria errazago egiteko eskubideekin amaitzeko gogoetatik at. Proposamenaren erronkaren aurrean sentitzen naiz. Denbora hartzen dut nireganatzeko eta dastatzeko.
Jesusek hauxe gogorarazten dit: “Baina horrek esan nahi du begiratu behar duzula ea zure interes eta asmoak Jainkoaren bihotzaren araberakoak diren ala ez, Jesusen sentimenduen arabera; ea gai zaren bizi duzuna zalantzan jartzeko eta ez, ohi bezala, zureari jarraitzeko. Bata bere onbideetara joan zen, bestea bere lurretara.” Horretarako, elkarte bat beharko nukeela ikusten dut, harekin partekatu ahal izateko eta betikotik, hau da, bizi dugunetik (polarizazio, bazter keta indarkeria eta abarretik) irtetera adoretzeko, eta ahulenekin egon eta elkar ulertzeko bideak bilatzeko. Gezurrak agerian uzteko ganora eskatzen diot, eta egian bizitzeko sendotasuna.
Eta Jesusek berriro esaten dit: “Zer ari zara egiten jaso duzun gonbidapenarekin? Berriona zugan sartzen da ala zureari jarraitzen diozu, zure interesei, zure betiko moduei, zure bizi-egitasmoei?” Biziaren Jainkoari lotuta, zure misioa ari al zara egiten, zure motibazioak doakoak izan daitezen, bai sendian, lanean edo eskaileran, edo zure adiskideekin, kristau elkartearekin edo bizi-elkartearekin?” Desiratzeko eta inplikatzeko denbora hartzen dut.
5.-Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.
