Mt 25, 31-46

0. TESTUA (osorik irakurri).
“Gizonaren Semea, aingeru guztiak lagun dituela, aintzaz beterik etortzean, bere errege-aulkian eseriko da. Herriak oro haren aurrean bilduko dituzte. Hark batzuk besteengandik bereizi egingo ditu, artzainak ardiak akerretatik bereizten dituen bezala, eta ardiak bere eskuinean eta akerrak ezkerrean ezarriko ditu. Orduan, erregeak eskuinekoei hau esango die:
‘Zatozte, nire Aitaren bedeinkatuok; hartzazue munduaren sortzetik zuentzat prestatua dagoen erreinua. Gose bainintzen eta jaten eman zenidaten; egarri, eta edaten eman; arrotz, eta etxean hartu ninduzuen; gaixo, eta bisitatu; kartzelan, eta ikustera etorri.’
Orduan zintzoek esango diote:
‘Jauna, baina noiz aurkitu zintugun goseak eta jaten eman, edo egarriak eta edaten eman? Noiz aurkitu zintugun arrotz eta etxean hartu, edo larrugorri eta jantzi? Noiz aurkitu zintugun gaixo edo kartzelan eta ikustera joan?’
Eta erregeak honela erantzungo die:
’Benetan diotsuet: Nire seniderik txikien hauetako edozeini egin zeniotena, neuri egin zenidaten.” (…)
1-KOKAPENA: testuaren azalpen laburra
Goazen Jesusen azken parabolara. Tokian tokiko testuingurutik OROKORRERA igaroko gara. Jesusen garaian, juduek azken epaiketa egongo zela uste zuten, non Jainkoak Herri hautatua salbatuko zuen, eta ez beste herriak. Baina epaiketa, Jesusentzat, ez da juduen Herriak uste zuena bezalakoa. Guztiontzat da, ez bakarrik kristauak salba daitezen eta gainerakoak ez, baizik eta epaiketa, salbazioa, errukia burutzen duen gizaki ororentzat da, edozein dela ere bere nazioa, bere alderdi politikoa, edozein ideología duela, edozein kolore, gizon edo emakume, etab. ‘Epaiketa’ hitza Itun Zaharreko Epaileen Liburuarekin lotua dago. “Epaileak” herria salbatzeko izendatzen dira. Jesusen epaiketa, berriz, salbatzeko da. Eta salbamena errukiari lotua dago.
EZ da gai ERLIJIOSOA. Planteamenduan ez dago ezer erlijiosorik. Ez dute galdetzen otoitz egin duzun, ezta mezetara, sinagogara, meskitara, kultu edo zure jarduteetara joan zaren ere. Edozein fedetako edozein pertsonarentzat balio du, fedegabea izan edo dena delakoa. Horregatik Berriona guztiontzat da, eta baita kristau espiritualtasuna ere. Orduan, Jesus norentzat da? Guretzat gizatasuna bete-betean bizitzeko bidea da. Horregatik ez da sinesbide batekoa. Edozein gizakiri proposa diezaiokegu eta, beraz, herritartasun benetan inklusibo, solidario, errukiorraren bidetik. Gure otoitza Jainko bihozberarekin bat egiten dugun unea da, egoera orotan errukitsuak izan gaitezen, hau da, giza gabeziari bihotzez begira diezaiogun eta, horrela, berarekiko erantzukizuna har dezagun.
Erregea zen behartsuei justizia egiten ziena. Jesusek martxan jarri du Jainkoaren Erreinuari buruzko ideia (Lk 4,16-19): “Jainkoaren Espiritua nire gain dago gantzutu nauelako, albiste ona txiroei iragartzera.. eta graziazko urtea aldarrikatzera bidali nauelako” (graziazko urtea zera da, alde batetik, guztiontzako aukera-berdintasuna eta, bestetik, guztiei leku egiten dien bihotz-berritua). “Etor bedi zure Erreinua” eskatzen dugu ’Aitagurean’. Gogora dezagun Jesus gurutziltzatuaren afixan INRI gisa agertzen dela: Jesus Nazaretarra Juduen Erregea. Testu honetan zera azpimarratzen da, pertsonei egiten diezuna Jainkoari egiten diozula, hau da, besteak tratatzen dituzun bezala, halaxe tratatzen duzu Jainkoa.
2. Otoitzean hasten gara – ISILTASUNA EGITEN DUGU.
Kokaeraren bila gabiltza… ez oso artega ez oso eroso. Oinpeak zoruaren arrimuan. Sorbalda zuzen.
– Eta arnasa hartzen dugu behin baino gehiagotan arnasgora sakonak eginez. Arnasketak (itotzen gaituzten) pentsamenduetatik irteten laguntzen digu eta orainaldian zentratzen gaitu. Arnasketak bizi-erritmoarekin konektatzen laguntzen digu. Bizirik mantentzen gaituena da. Arnasa hartzen jarraitzen dugu eta lasaituz goaz. Gure kezketatik distantzia hartzen dugu.
– Arnasa hartzean, gure barneko gune horretara sartzen gara, non bakean aurkitzen garen, non geure burua-rekin topo egiten dugun… eta bertan bizi eta gainditzen gaituen Ongiarekin ere topo egiten dugun, gure Bizi Iturriarekin. Gure isiltasun-gunea aurkituz goaz. Arnasa hartzen jarraitzen dugu. Isiltasuna ez da zaratarik eza, egorik (nirik) eza baizik.
Testua kontenplatzera pasa baino lehen, bi jarrera hauek prestatzen ditugu: konfiantza (ni eramaten uzten diot Jaunari, Bere eskuetan jartzen naizela) eta jarduna edo dedikazioa.
3. IKUSI, ENTZUN, TESTUA DASTATU. Nik AURKEZTU DUT (ESCENA BERRIKUSTEN DUT). IKUSI, ENTZUN, GUSTATU…
OHARRA: Eten puntuak gelditzeko eta behatzeko (gustatzeko eta sentitzeko) lekua izan daitezela.
Gertaldian kokatzen naiz, bertara sartzen naiz, Hamabien eta Jesus entzuten dutenen ondoan banintz bezala, bere hitzekin konektatzeko prest. Tenpluaren barrutian jarraitzen dugu. Jesusen inguruan giza talde ahul, hauskor bat dago, egoera hartan bizitza duinerako aukerarik ez duena. Bizia, salbamena izan nahi dute eta, erlijio-ulermen hegemonikoaren arabera, kanpoan geratzen dira, konplitzen ez dutelako eta zer konplitu behar duten ez dakitelako.
Jesusek hitza hartzen du eta entzuleak Jainkoaren desiran kokatzen ditu: “Gizonaren Semea datorrenean… bere tronuan eseriko da, nazio guztietatik bilduko ditu eta batzuk besteengandik bereiziko, artzainak ardiak ahuntzeetatik banatzen dituen bezala eta hau esango die: Zatozte nire Aitaren, konfiantza osoko Jainkoaren bedeinkatuok, hartzazue munduaren sortzetik zuentzat prestatua dagoen erreinua. Gose bainintzen eta jaten eman zenidaten, egarri eta edaten eman; atzerritar eta harrera egin zenidaten, arroparik gabe eta jantzi ninduzuen, gaixotu egin nintzen eta bisitatu ninduzuen, kartzelan egon nintzen eta ni ikustera etorri zineten“. Eta benetako bizitza nondik doan dastatzen dut eta denbora hartzen.
Pedrok eta Hamabiek harrera nola egiten dioten entzuten dut. Pedrok: “Jesus, salbazio hau, epaiketa salbatzaile hau, ez al da herri juduarentzat bakarrik?” Gure tradizioak dio Jainkoa guretzat dela, eta Jesusek: “Abba Jainkoa, herri guztientzat da.” Eta nik esaten diot: “Baina hori gaur ere gertatzen zaigu, jende askok esaten du lehenik gu, gure naziokook, eta gero beste herriak, edo kanpotik datozenak.” Eta Jesusek: Abba Jainkoa gizaki guztientzat da, kultura, nazio eta baldintza guztietako pertsonak hartzen ditu barne.” Eta ulermen berri hau dastatzen dut.
4. JESUS ETA BIOK.
Jesusi entzuten ari zaion taldean nago. Une batean, gure begiradak gurutzatzen dira, eta personalki egiten dut topo Berarekin, eta zera kontatzen diot, “axolagabekeriaren kultura ezarri nahi den mundu batean gaudela, pertsona, talde, enpresa transnazional, funts putre eta metatzen jarraitzeko irrika dutenen handinahikeriengatik baztertuta geratzen diren hainbatez ahazten den mundu batean. Hau da garai honetako erlijio hegemonikoa, hainbeste Bizitzarako aukeratik kanpo uzten dituena.” Eta Jesusek: “Egoera hau iraultzea dagokizu.” Nire denbora hartzen dut barneratzeko.
Eta Jesusek: “Saia zaitez Abba Jainkoarena bizitzen, izan zaitez hiritar errukiorra, gose eta egarri direnei aurpegira begiratzen diena, baita arroparik gabekoei, etxerik gabekoei, gaixoei, espetxeratuei ere. Horiek neu naiz.” Eta jarraitzen du: “Sortutako guztiari lotuta nago ezinbestean. Espiritu Santuaren tenpluak zarete, zu eta nire anaiarrebak sakratuak zarete.” Eta errukia izatea eskatzen diot, bihotza ere, giza-miseria onartzeko. Denbora hartzen dut.
Eta Jesusek hau esaten dit: “Zuk, horrela bizi daitezen, gizaki oro adoretzen duzu, ez bakarrik parrokiako kristauak. Hau, Bizitza guztiontzat bilatzen duen gizaki ororentzat da. Zuk susta ezazu, bultza “graziazko urtea”, proposa desio horiek gizarte-arduradunei edozein joeratakoak direla ere, Jainkoaren duintasuna eta maitasuna guztiontzat direla eta giza eskubideak Berarengan inspiratzen direla: “Gizaki guztiak aske jaiotzen dira, duintasunean eta eskubideetan berdinak, eta arrazoiz eta kontzientziaz hornituta daudenez, elkarren artean senidetasunez jokatu behar dute.” Eta hau bihotzez desiratzen dut.
5. Eta otoitza bukatzen ari gara Jesusekin SOLASean.
Otoitzean bizi izandakoa jasotzen dut. Gehien iritsi edo sartu zaidana kontatzen diot, … niretzat zela ematen zuena… gehien identifikatu naizen hura: testu bat, hitz bat, irudi bat… Eta zerbait eskatzen diot… edo eskerrak ematen dizkiot… agur keinu batez (eskuak elkartuz), esker ona (nire eskuak irekiz) edo onarpena adieraziz (gurutzearen seinaleaz), eta berriro itzultzen naiz leku honetara: oinak askatzen ditut, eskuak irekitzen ditut, begiak ere bai… Eta bizi izandakoa idazten amaitzen dut, nire bizitzan tinkatzen lagun diezadan.

